Kreskotok

Mściciele!

2012-01-30T08:21:00.000-08:00

Specjalnie na zamówienie Łukasza Mazura zrobiłem własną wersję jednej z oryginalnych okładek "Avengersów". Masa dobrej zabawy. Życzę sobie więcej taki zleceń.

Bucowe szkice

2012-01-06T07:53:00.000-08:00

Trochę szkiców koncepcyjnych postaci z uniwersum Buca Kartofl. Część z nich pojawi się już w pierwszej historii.

Buc Kartofel teaser

2011-12-23T12:09:00.000-08:00

Pierwsza strona "Buc Kartofel: Owoce i Warzywa"

Póki mam szczyptę wolnego czasu, siedzę i rysuję po nocach nową serię komiksową, na której pomysł wpadłem pewnej bezsennej nocy, przy pojedynku na spojrzenia z sufitem (sufit wygrał). To kryminał noir, pisany całkowicie na poważnie. Dziwki, alfonsi, dealerzy, wulgarność i przemoc. Bohaterami historii jednak są owoce i warzywa, z czego ciągle lecą sucharne betony.

Głównym bohaterem jest Buc Kartofel, zgorzkniały prywatny detektyw, który obraca się w społeczeństwie żyjącym w cieniu owocowo-warzywnej wojny.

Komiks jest tworzony z myślą o serii w Kolektywie, ale prawie na pewno się nie wyrobię z terminem. Dlatego prawdopodobnie pierwsza historyjka o Bucu Kartoflu na tropie morderstwa Lykopersikona Pomidora zostanie krótkim webkomiksem. Pierwsze jego śledztwo przewidziane jest na 15 stron.

Kompilacja znaków

2011-12-22T12:05:00.000-08:00

Uwielbiam znaki - budowlane, miejskie, ostrzegawcze, drogowe, wszystkie. Uwielbiam przerabiać znaki, ale nigdy nie potrafię zrobić nic pięknego dla samego siebie. Tutaj pojawiają się przyjaciele i znajomi. Obie grupy miewają urodziny. Zdarzają się też różne inne okazje.

Trochę mi się już tych znaków zebrało, więc zamieszczam. Jeden z nich już wrzucałem, ale chcę zebrać je wszystkie w jednym miejscu.

Urodzinowy prezent dla Imany

Prezent na uczelniane mikołajki dla Leny.

Urodzinowy prezent dla Magdy.

No i prezent dla Oluty. Bez okazji.

Mam jeszcze kilka znaków czekających na czyjeś urodziny. Od dwóch lat leżą u mnie też dwa decki od deskorolek, które czekają na przemalowanie. Więc możecie się spodziewać kiedyś więcej takich rzeczy.

P.S. - Jeśli macie wujka *wink* pracującego na budowie *wink*, który ma znaki *wink wink* i nie wie co z nimi zrobić *winkwinkwinkwinkwink* to ja chętnie przyjmę różnego rodzaju dotacje. A jeśli chcecie coś takiego na własność, to nawet przyjmę zlecenie na przerobienie.

Walne Trójmiejskie Świąteczne Piwo Komiksowe 2011

2011-12-18T09:40:00.000-08:00

Piwo i cińkipisy! Od lewej - dłoń Łukasza (?), Agata, Luna, Imana, Mośko, Błysk i Karol

Moc przyjaźni, entuzjaztycznych okrzyków, uścisków, piwa, muffinków i urodzinowych prezentów (dla Magdy) na Walnym Trójmiejskim Świątecznym Piwie Komiksowym!

Tym razem pobiliśmy wszelkie rekordy. Przez Piwo przewinęło się w sumie 25 osób! ĆWIERĆ STÓWY.

Spotykanie się na ostatnie w roku, świąteczne Piwo Komiksowe, na które zapraszamy wszystkich chętnych to już coroczna tradycja. Dodatkowo Łódzka przyjaźń wyzwała nas znowu na Bitwę Komiksową. Temat - "Prezent". Paski lada dzień ukażą się na Bitwach Komiksowych.

Więcej picia i rysowania! Od lewej Monika, Gosia, Moppie i Achaja.

Ale w 25 (!) osób szkoda byłoby stworzyć tylko JEDEN komiks. Dlatego w pijackim ataku entuzjazmu natłuklismy ich CAŁĄ. MASĘ. Poziom jest jak zwykle bardzo różny. Niektóre są rozkosznie sucharne, niektóre dość schizowe, niektóre, nie oszukujmy się, zwyczajnie słabe. Ale na Piwach Komiksowych przedkładamy radość tworzenia nad efekt końcowy. Mimo to, wg mnie, kilka z poniższych komiksików jest naprawdę udana.

Całą resztę zdjęć (a nawet jakieś filmiki) z imprezy możecie zassać TUTAJ.

Życzę wam wszystkim wybornych i BIAŁYCH Świąt. A z większością z was widzę się na sylwestrze, więc nie życzę wam udanej imprezy. Sam o to zadbam.

NOC

Z dedykacją dla Leny!

KLOPS

ŚLIMAK

PODKŁADKA

RYSOWANIE NA

KOLANIE

CHAOS

HANTLE

PIWO

PRZYGODY SUPER

GDAŃSKA

Kanister pełen Błysku życzą wam Wesołych Świąt, everyone!

Projekt 24h - "Zwierzęta" - 2010

2011-12-03T10:19:00.001-08:00

Zeszłoroczny Projekt 24h, tak jak obiecałem. Tematem były "Zwierzęta", więc jak widać, tytuł nie jest eksplozją kreatywności. Zwyczajnie mi pasował.

Po roku wciąż podobają mi się te 24 strony, chociaż końcówka mogłaby być lepsza. Pamiętam, że sklejałem ją już jako zombie na parę godzin przed końcem.

To była chyba pierwsza strzelanina, jaką narysowałem. Bawiłem się jak małe dziecko robiąc tą scenę. Pew pew pew! Tokkatokkatokka-tokk! Ratatata! Bum bum bum! Aw yeah!

Krew, pot, łzy i naleśniki ze szpinakiem

2011-11-22T14:33:00.001-08:00

Zdjęcie zapożyczone z naszemiasto.pl .

Dla takich dni zostaje się komiksiarzem.

Projekt 24h jak zwykle dostarczył mi masę chorej zabawy. To byłaby czysta przyjemność, gdyby trzeba było po prostu rysować komiksiki przez 24h. Ale w tym czasie trzeba natrzaskać 24 STRONY, co zamienia przyjemność w rozpaczliwy wyścig z czasem. A meta znajduje się w otchłani szaleństwa. Ale to jedyna okazja dostarczająca motywacji, by w tak krótkim czasie zrobić tak wiele. Bo jeśli się wyrobisz, wydrukują twój komiks w sympatycznym formaciku. A to coś, co możesz już pokazać. Coś namacalnego.

Keik kontynuował historię z zeszłorocznego komiksu. Zdjęcie zapożyczone z naszemiasto.pl .

Bogowie mi świadkiem, że zawsze chciałem zrobić Kokoszowi to zdjęcie. W końcu moje marzenia się spełniły.

Tegoroczna, czwarta już edycja była niezwykle udana. Pracowni Komiksowej naprawdę należą się gromkie oklaski. Frekwencja była niemal dwa razy wyższa niż ostatnio, a ludzie przyjeżdżali nawet spoza Trójmiasta (pozdrowienia dla Koko i Skarży!). Ledwo starczyło dla wszystkich krzeseł i miejsca przy stołach. Karmiono nas kanapkami, zupą cebulową i naleśnikami ze szpinakiem (które były jednogłośnymi królami pracownianej mikrofali), a co jakiś czas wpadały nawet panie z Red Bullami. Impreza była nagłośniona medialnie tak bardzo, że przez pierwsze dwie godziny nie dało się postawić pojedyńczej kreski, żeby nie zarejestrowała tego jakaś kamera. Potem zrobiło się spokojniej, ale reporterzy wpadali co jakiś czas, wyspani i rześcy. Jak wycieczkowicze z nieba w piekle.

Wszem i wobec trąbiono o współpracy z Niemiecką pracownią komiksową. Ponoć miało przyjechać zza zachodniej granicy dziesięciorga braci komiksowej, w tym sam Mawil. Ostatecznie przyjechała tylko trójka. Bez Mawila. Trudno. Za to w kwietniu to Polska strona ma oddelegować swoje kohorty na stronę Niemiecką na podobną imprezę. Mam nadzieję, że będzie więcej, niż tylko trzy miejsca, bo chętnych jest sporo.


Igor w natarciu. Zdjęcie zapożyczone z naszemiasto.pl .

Brzozo rysował na wyjątkowo małym formacie, bo niestety musiał się wcześniej zmyć. Zdjęcie zapożyczone z naszemiasto.pl .

W tym roku też ma się pojawić wersja "deLux", do której ma się dostać kilka wybranych komiksów. Z tego co się orientuję, ma to być nieduża antologia, przetłumaczona także na język Niemiecki. Które komiksy się do niej dostały - jeszcze nie wiadomo.

O BOGOWIE, NIE ZDĄŻĘ! NIE ZDĄŻĘ! Zdjęcie zapożyczone z naszemiasto.pl .

Na internecie wisi już sporo relacji ze zdjęciami (z których zapożyczyłem większość przedstawionych tutaj zdjęć). Np. tu i tam, a tutaj możecie nawet obejrzeć teelexpresową relację z projektu 24h. Widać sporo znajomych twarzy. W tym moją. A to nie koniec, bo jutro (w środę) o 16.15 na TVP2, w programie "Poziom 2.0" ma się ukazać kolejna relacja. Może być ciekawie, bo część wywiadów do niej była przeprowadzona po tym, jak przekroczyliśmy już półmetek 12h rysowania i w oczach większości uczestinków można było dojrzeć szaleństwo. O tej właśnie godzinie przeprowadzono wywiad m.in. ze mną, w którym robię z siebie clowna i kawał dobrego debila, przywołując wszystkie moce komediowe nasycone dodatkowo zmęczeniem. Nie pamiętam połowy z tego, co powiedziałem, ale było zawieszanie się w połowie wypowiedzi, obłąkańcze błądzenie wzrokiem, walenie głową w stół, modulacja głosu, odgrywanie scenek, maniakalna gestykulacja i...tak...śmiech zmęczonego zyciem szalonego naukowca. Imana podjęła się nagrania programu, więc prawdopodobnie wyląduje w trzewiach internetu i zapostuję tutaj linka.

Na imprezę wpadł nawet naczelny cfel Polski - Skarża. Oh, the trolling will never end. Zdjęcie zapożyczone z naszemiasto.pl .

To niesamowity dzień w roku, na który czekam jak na gwiazdkę. Kiedy naładowany taką ilością energetyków, jakbyś się miał zamienić w Dr Manhattana, trzaskasz stronę za stroną, coraz szybciej i szybciej, bo czasu ubywa, a pracy jakby przybywa, kiedy po 12 godzinach rysowania zaczynasz śmiać się nawet z robienia komiksu z rzygowin pieczątkami z ziemniaków, kiedy po 18 godzinach zapada cisza, bo każdy wyłączył już mózg i tylko odruchowo, jakby bezmyślnie, przecina kartkę dłonią trzymającą cieńkopis, wtedy, moi drodzy, wtedy człowiek jest bliski osiągnięcia komiksowej nirvany. Jest tuż tuż. Wystarczy sięgnąć i poznać sekrety tego medium. Czy lepiej rysować realistycznie? Czy kreskówkowo? Jakie są złote proporcje humoru do dramatu w komiksie obyczajowym? Kto zabił polski komiks?

Gdy nagle na całą sale ktoś się wydziera "ŻRYJ TUSZ, DZIWKO, WIEM, ŻE TO LUBISZ, AHAHAHAHA!".

I po chwili orientujesz się, że to ty.

Lena i najlepiej opisujący ten dzień naścienny cytat. Z przodu po prawej niewyraźny Łukasz. Zdjęcie zapożyczone z gazety.pl

Projekt przodu okładki mojego komiksu, podesłanego już po Projekcie.

I tyłu.

A od Imany dostałem PRZECUDOWNY rysunek! Arcydziękuję!

Dla takich właśnie dni zostaje sie komiksiarzem.

Niestety blogspot nie wyświetla animowanych GIFów. Zobaczcie ten obrazek w osobnej zakładce.

P.S. - Na koniec jeszcze nieśmiało dodam, że w planach jest pełnometrażowy album Stripfielda. Chwilowo cały projekt jest jeszcze w powijakach. Ale...just sayin'.

EDIT:
Wideorelacji z projektu 24h (zaczyna się od 26:50) Wypowiadają się znajome twarze, a ja robię z siebie rozkosznego debila. Szkoda tylko, że reportaż został zarżnięty przez koszmarną amatorszczyznę. Ktoś wpadł na genialny pomysł, że skoro gadamy o komiksach, to zmniejszą kadr o połowę i wrzucą go w komiksowy dymek, a wstępniak zgwałcą filtrami, żeby wyglądało jak narysowane. To jakis koszmar.

Wysypisko Piw Komiksowych

2011-10-08T12:51:00.000-07:00

Witajcie wędrowcy!

Robię to z ociaganiem, ale pora wrzucić komiksiki z ostatnich dwóch Piw Komiksowych. Czemu z ociaganiem? Bo ostatnimi czasy zanotowaliśmy wyraźny spadek formy, a przynajmniej na tych Piwach, na których ja byłem. Komiksy cierpią na bezsensowność i okropny nawyk kończenia się na siłę. Zastanawialiśmy się z Imaną, co zrobić, żeby temu zapobiec i doszliśmy do wniosku, że powinna dojść nowa zasada - 2 strony na komiks. Gdybyśmy zaczynali komiks piwny z myślą, że kończymy na drugiej stronie, to rysowalibyśmy z poczuciem perspektywy zakończenia, zamiast niekończącej się opowieści.

Wybrałem te co lepsze komiksiki, mam nadzieję, że się nie obrazicie, jeśli paru nie wrzucę (i tak się obrazicie). Poniższy kalejdoskop zdjęć, rysunków i komiksów to zbitka z kilku Piw Komiksowych + sketch/art dump.

Dobre Debile

Serv dumnie prezentuje koszulkę Katowice Boya zaprojektowaną przeze mnie.

Reprezentanci Słupskiej Baszty - Teenn i Kumiko.

o/ OOOooooOOOooo!

Kiedyś przyśniło mi się, że w antykwariacie z książkami na wielkiej łodzi znalazłem podręcznik RPG do systemu Kubusia Puchatka. Armia hefalumpów naciera na Stumilowy Las, paląc i rabując. Mieszkańcy kniei tworzą ruch oporu pod przywództwem Kubusia Puchatka i reszty jego przyjaciół, a sam Stumilowy Las odkrywa mroczne sekrety, które dotąd skrywał, a do życia budzą się tajemnicze bestie, które wychodzą z najgęstszych połaci lasu.

Gracze tworząc postać wybierają sobie dowolnego, zwierzęcego pluszaka i klasę postaci, jak Strażnik Dębów, czy Hefobójca. Podsumowując - czarodzieje i wojownicy przewalający plusz w zakazanych lochach, które kryje Stumilowy Las. Tak bardzo chędogie.

Brzozo naszkicował kontur ludzika, a ja go dokończyłem.

Bogowie, próbowałem narysować Olutę z pamięci. Jak widać, co próba, to inny efekt. To jakiś koszmar.

Zlecenie od mamy. Chciała mieć portrety swoich trzech pociech.

I na deser wredna Imana.

Dobranoc!

P.S. - Na Stripfieldzie pojawił się nowy pasek, a w niedalkiej przyszłości możecie liczyć na więcej!

Relacja z MFKiG 2011

2011-10-03T19:57:00.000-07:00

Denerwują mnie ludzie, którzy stoją na czerwonym świetle, kiedy ulica jest tak pusta, że gdybyś krzyknął "czego stoisz debilu?!", usłyszałbyś echo.

Ale to opowieść na kiedy indziej.

Międzynarodowy Festiwal Komiksu i Gier w Łodzi był chyba najlepszym wydarzeniem komiksowym, na jakim miałem przyjemność być tego roku. Wystarczyło rzucić kamieniem w którąkolwiek stronę, a trafiło się przyjaciela. Chora liczba przepięknie wydanych komiksów, które krzyczały "kup mnie!" ze swych stoisk, jak w jakimś psychodelicznym filmie, do tego po przecenie, jakby były stojącymi na rogu dziwkami, które cenią się za nisko, bo są nowe w tym biznesie. Pogoda tak piękna, jakby organizatorzy festiwalu kupili ją od samego Diabła za swe upaćkane tonerem i niebieskim długopisem dusze. To było jak wesołe miasteczko - tyle rzeczy do zrobienia, że porzygasz się z niezdecydowania jeszcze zanim wejdziesz na kolejkę górską, a po chwili już opuszczasz je kolorową bramą, za pamiątkę mając jedynie chudą torbę komiksów, które przeczytasz, by potem zbierały kurz na półce. Jestem autentycznie naćpany pozytywną energią i przyjaźnią. Wciąż jeszcze jestem w narkotykowym transie, oglądając się przez ramię i widząc zarys kolejki górskiej i słysząc niewyraźne echo śmiejących się dzieci, przerywane spontanicznymi, ale pełnymi entuzjazmu odgłosami rzygania. Cała ta relacja została napisana i narysowana z wielkimi źrenicami, nerwowym drapaniem po ramieniu i pociąganiem nosa. Smark.

Wracając jeszcze do warsztatów Ramona Pereza. Czemu wszyscy komiksiarze wykazują się taką rażącą niekompetencją, kiedy przychodzi do festiwalowych warsztatów? Nie, nie chodzę na wszystkie warsztaty (np. nigdy nie byłem na corocznych warsztatach Rosińskiego), ale te, na których byłem, prawie zawsze zaczynały się od katastrofalnego zdania. Zdania, którego nie chcesz usłyszeć, gdy przychodzisz na warsztaty - "Cześć. Nie przygotowałem się. To co checie robić?". JEZUSA MAĆ! Wiem, że w godzinę - dwie trudno cokolwiek zrobić. Ale chociaż róbcie dobrą minę do złej gry. Udawajcie profesjonalistów, którymi jesteście i pokażcie, że wiecie, co robicie. To tak, jakby przyjść na koncert ulubionego zespołu i usłyszeć "no siema ludzie, to co checie, żebyśmy zagrali?". To rozgrywa się zawsze tak samo - prowadzący komiksiarz przychodzi nieprzygotowany. Opowiada o swojej twórczości. Pokazuje jakieś swoje prace. Po czym coś tam rysujemy od biedy.

Chyba trzy lata temu. BFK. Warsztaty ze Śledziem. Ta sama sytuacja. Nie wiedział, co z nami zrobić. Człowiek wybrnął dzięki swojemu nieodpartemu urokowi osobistemu.

KRL. Skarb Polskiego komiksu. Dwa lata temu, też BFK. Nie rysowaliśmy nic, pokazywał nam na projektorze tylko i wyłącznie swoje prace (mam słabą pamięć i mogło to być zwykłe spotkanie, a nie warsztaty, jeśli tak, to zwracam honor i całuję stopy).

Tegoroczne MFK. Ramon Perez nie ma pojęcia, co ma z nami począć. Pyta się nas, co chcemy zrobić, jak sprzedawca odkurzaczy, który pyta klienta o to, jakie końcówki oferuje, bo zapomniał katalogu. Pokazuje swoje plansze, opowiada o swojej twórczości. Po czym rysujemy po prostu 6ścio kadrówkę (co było fatalnym wyborem jak na 40 minut czasu, który nam został. Byłem zwolennikiem rozmowy o designie postaci), po czym popełnia kolejny błąd - rysuje swoją własną 6ścio kadrówkę. Szewc boso chodzi, a prowadzący warsztaty powinien ciągle chodzić po sali, rzucać okiem, słowem i poklepywaniem po plecach.

Triumwirat Gdańsko - Łódzko - Warszawki. Od lewej Monika, Magda, Luna, Igor, Imana, Ret, Ceitrzew i ramię Mirzki.

Wszystkich wyżej wymienionych szanuję jako twórców. Znam ich osobiście lepiej lub gorzej (raczej to drugie). To solidni wyrobnicy i świetni artyści, a do tego astronomicznie sympatyczni ludzie. Ale tylko potwierdzają zasadę, że jeśli robisz coś dobrze, to niekoniecznie znaczy, że umiesz także nauczyć tego innych.

Na koniec wywodu dodam jeszcze, że najlepsze warsztaty, na jakich kiedykolwiek byłem, były z pisania mainstreamowych scenariuszy i były prowadzone przez Edvina Volińskiego, scenarzystę serii "Biocosmosis". Były rzeczowe i dowiedziałem się z nich naprawdę wiele o poprawnej konstrukcji scenariusza głównego nurtu, czy to komiksowego, czy filmowego.


Tak, zapłaciłem za komiks, który mnie obraża. Zdjęcie by Oloss.

Na festiwalu pełną parą ruszyła nowa inicjatywa wydawnicza Brzoza i Skarży pod Cwelową Banderą. Na ich stoisku można było zakupić pierwszy numer nowej serii "Keft", do którego dodawany był za darmo drugi numer "Hałabały" oraz kilka innych komiksów i zinów. Jeszcze nie czytałem, ale wyglądają och tak dobrze. Więc wpadnijcie na ich stronę i wesprzyjcie za te kilka przysłowiowych złotych polski komiksowy underground! Tylko nie mówcie, że przysłała was Kongregacja.

Parapetówka u Reta, dr. Agona i Spierka. Oluta i Achaja polują na dzikiego Żubra.

Wygrzewam sobie miejsce.

Spotkanie z autorami Człowieka Bez Szyi. Od lewej - Brzozo, ja, Piotrek, Igor, Mazok, dumny ojciec Rafał i prowadzący spotkanie Jam Łasica.

Kryć się, Imana trzyma niewidzialną wyrzutnię rakiet i celuje w autorów CBSa!

Pierwsza tura wyboru miss MFKiG na afterparty. Od lewej Imana (bohater!), ktoś, Igor i Dem.

Dem z dumą stoi obok swej miss.

Oluta drałuje Józefinę.

Biłem się na misski z Ojcem Rene! Obaj przegraliśmy.

Runda mistrzów, a w niej Eduardo Risso.

I Simon Bisley, który wg. Brzoza jest rock'n'rollowcem w wersji komiksowej. Był uroczy w swym chamstwie, dopóki nie zaczął bazgrać bo pracach konkurentów. Wtedy urok zniknął i ostało się samo chamstwo.

Demon parkietu Quaz ze schizmą.

Plotki i knucie nad piwem. Od lewej Brzozo, Cyryl, Skarża i Kikas.

Piotrek wygrał konkurs na rysunek miss MFKiG i odjedzie do domu nowiutkim BMW (batteries not included).

Ret, jak dla mnie drugi po Imanie, bohater festiwalu, wraz ze swa nową partnerką, Okrutną kulą.

Koniec przedstawienia, kurtyna w dół! Byczes.

Dziękuję WSZYSTKIM, z którymi bawiłem się wybornie na tegorocznej eMeFCe, szczególnie Warszawie i Łodzi, oraz tym, którym udało mi się tylko uścisnąć dłoń i wymienić kilka przyjaznych słów. Bez was stoiska z komiksami stałyby puste, dancefloor by nie płonął, a beton znany byłby tylko jako termin budowlany. Dzięki i do zobaczenia znowu na Komiksowej Warszawie!

Wszystkie zdjęcia z mojego gównianego aparatu możecie znaleźć ->tutaj<-.

Ale goręcej polecam eMeFKowe zdjęcia Olossa, które są fotograficzną ucztą. ->tam<-

A Quaz zrobił bardzo zgrabną videorelację z festiwalu, do wglądu ->tam dalej<-.

Wino i przyjaźń na tle EKSPLOZJI!

2011-09-21T10:45:00.000-07:00

Jeszcze raz dziękuję WSZYSTKIM, którzy zjawili się na moim wernisażu. Jesteście wspaniali! Byłem autentycznie (i bardzo pozytywnie) zaskoczony liczbą ludzi, która się pojawiła. Nie miałem czasu zamienić słowa ze wszystkimi, choć krążyłem po wernisażu jak pijany z przejęcia, gruby dzieciak po fabryce czekolady. Zamęczyłem wszystkich bełkotliwą przemową, napiłem się wina, zrobiłem sobie mnóstwo zdjęć z różnymi ludźmi na tle eksplozji i zebrałem kilka wiader przyjaźni. Jeszcze raz dziękuję i zapraszam na wystawę, bo moje prace powiszą w Pracowni Komiksowej jakiś miesiąc.

Spell przemawia. Panny uśmiechają się i potakują.

Niezbędny każdemu szalonemu geniuszowi zła - Igor.

Oluta w spódnicy. Mamy dowód.

Jedna z nowych prac na wystawie. Przez Olutę mam słabość do znaków.

Przyjaźń na tle EKSPLOZJI!

Mnogość chędogiej przyjaźni przyćmiła nawet eksplozję.

Wszystkie zdjęcia z wernisażu wykonane moim aparatem możecie znaleźć -> tutaj <-

A jeśli nie macie mnie dość, to serdecznie zapraszam w piątek na wspomniane w poprzednim poście Walne Trójmiejskie Piwo Komiksowe, oraz do zobaczenia na MFKiG!

WERNISAŻ NA TLE EKSPLOZJI!

2011-09-09T23:13:00.000-07:00

Jak widać na załączonym plakacie, 19 września (w poniedziałek), o 18.00, w Pracowni Komiksowej na Suchaninie odbędzie się WERNISAŻ NA TLE EKSPLOZJI!, czyli wystawa moich prac. Będzie można zobaczyć garść Stripfieldów, trochę shortów komiksowych, sporo ilustracji (w tym wszystkie z tomiku poezji "Nieśmiertelny Październik") i zrobić sobie zdjęcie na tle eksplozji. Do tego kieliszek wina i kawałek mojego ciasta. W bonusie kilka małych rzeczy, w tym kilkadziesiąt stron "Tramwajów" w szkicu do wglądu!

Wszystkich gorąco zapraszam. Wpadnijcie przybić piątkę i posłuchać, jak mówię o sobie i moich przygodach w Wietnamskiej dżungli. Całość oczywiście na tle eksplozji.

To nie koniec ogłoszeń, bo doszliśmy do wniosku, że choć tradycja Gdańskich Piw Komiksowych jest rzetelnie podtrzymywana, to dawno nie organizowałem walnej przyjaźni, na którą każdy mógłby przyjść. Dlatego 23 września (piątek), o 18.00 spotykamy się pod LOTem i idziemy siać przyjaźń, pić piwo i rysować komiksiki. Wszyscy są zaproszeni!

Tramwaj sneak peek 4

2011-09-05T12:55:00.001-07:00

Z okazji mojego powrotu do rysowania Tramwajów (NARESZCIE) wrzucam więcej dobroci. Tym razem całe dwie strony w szkicu! A jedna z nich jest NAŁADOWANA AKCJĄ PO BRZEGI! AWWW YEeEEAAaaAA!
Obecnie kończę szkic 38mej strony i jestem przerażony, jak bardzo album komiksowy potrafi być czasochłonny. Czeka mnie prawdopodobnie jeszcze drugie tyle, a potem to wszystko trzeba jeszcze wytuszować i pokolorować. Trzymając pełnometrażowy komiks w dłoniach, człowiek nie zdaje sobie sprawy, ile autor władował w niego czasu, krwi i potu, dopóki sam nie przysiądzie do procesu twórczego.
Tym bardziej dręczy mnie myśl, gilgotająca jakieś tylne partie mózgu, że tworzę komiks niemy. Miesiące rysowania. Jakieś 15-20 minut czytania.

Tymczasem, borem, lasem (nie ma to jak zarzygać gorzkie myśli brokatem) - sneak peek! Głównie o kanarach, ale to z racji tego, że przez ostatnie kilka stron rysowałem właśnie ich. Do enjoy.

Centrum handlowe Manhattan we Wrzeszczu na rysunku.

I w rzeczywistości.

Nawet nie wiecie, ile miałem frajdy przy rysowaniu tej rozróby.

Hej mała, mam komiksiki!

2011-08-28T14:04:00.000-07:00

Trójmiejskie Publiczne Czytanie Komiksów zakończyło się zupełnie chędogim sukcesem. Stawiło się mnogo ludzi, a każdy przyniósł ze sobą kilka komiksów, które zrzuciliśmy na chałdę tak wielką, że możnaby zjeżdżać z niej zimą na sankach.

Było wszystko - paskudna manga, kunsztownie ilustrowana legenda o Małpim Królu, amerykański mainstream, europejskie biografie i dzienniki podróży, dramaty, komedie, sensacje, komiksy dla małych, komiksy dla dużych, nieme, opasłe, chude a nawet magazyn o samochodach (dzięki Błysk za ten nieodzowny wkład w chałdę).

Ale oprócz konsumpcji, zajęliśmy się także produkcją:

Tymczasem szykujcie się, bo mamy w planach walne piwo komiksowe gdzieś na początku września, na które wszyscy chętni są zaproszeni!

Trójmiejski Publiczny Ekshibicjonizm Komiksowy

2011-08-27T05:10:00.000-07:00

Jutro (28 sierpnia) ma miejsce Międzynarodowy Dzień Publicznego Czytania Komiksów. Wszyscy fani komiksu wychodzą z piwnic, strychów i swoich mieszkań i zalewają ulicę oraz komunikację miejską. Pokazujemy, że komiksy są fajne i czytają je fajni ludzie (albo myślący, że są fajni). Matki czytają dzieciom, babcie czytają psom, pomniki czytają gołębiom, a speakerzy radiowi czytają słuchaczom (i opisują obrazki, bo przez radio nie widać).
I nasza Trójmiejska komuna komisowa chce się tarzać w glorii i chwale i wychodzi na ulice, z transparentami, megafonami i komiksami, by wymieniać się swymi komiksowymi dobrami i oglądać nieruchawe obrazki przez ramię współczytaczom.

Naprzód, fani komiksu! Zroszmy ulice łzami szczęścia, że żyjemy w kraju, w którym możemy publicznie czytać komiksy! Czyńmy chedonizm komiksowy! Zróbmy komiksową Sodomę i Gomorę, w której będziemy wymieniać się komiksami, a nawet czytać dwa na raz! Za wolność! Za komiksy!

Weźcie swe komiksy i spotkajcie się z nami jutro (niedziela), o 12.00 na pętli tramwajowej w Oliwe! Następnie skierujemy swe kroki ku parku Oliwskiemu, gdzie rozłożymy kocyki, wyjmiemy koszyki piknikowe, rozrzucimy wszystkie komiksy i będziemy się w nich tarzać! PRZYBĄDŹCIE! PRZYZYWAM WAS, FANI KOMIKSU!

Człowiek Bez Szyi

2011-08-22T10:22:00.001-07:00

W kolejnym, trzecim zeszycie Człowieka Bez Szyi, mam swój sześciostronicowy udział. Jeśli czytaliście dwie poprzednie odsłony, to najnowsza z pewnością wam się spodoba. CBS skrzyżuje swe pięści z superzłoczyńcami zza oceanu, a pomogą mu w tym starzy znajomi. Drama, walka na tle eksplozji, poświęcenie i pytania "kim jesteśmy?", "dokąd zmierza ludzkość?" i "czemu Człowiek Bez Szyi nie ma szyi?", a to wszystko oblane gęstym, chędogim absurdem. Premiera w październiku na Międzynarodowym Festiwalu Komiksu w Łodzi!

Zakaz siania rzepy

2011-08-19T06:03:00.000-07:00

Wróciłem, co tu dużo mówić, z trójkąta bermudzkiego. Chyba każdy taki ma, a jeśli nie, to powinien sobie znaleźć - miejsce, które zakrzywia czasoprzestrzeń. W którym żyjesz z dnia na dzień, nie wiedząc, co wydarzy się jutro i nie pamiętając, co robiłeś wczoraj. Alternatywna rzeczywistość, gdzie nie docierają żadne troski i problemy świata zewnętrznego, a swoje własne wieszasz jak płaszcz przed wejściem.
Podsumowując, wróciłem z obozu, gdzie grałem z kolonistami w RPGi, prowadziłem warsztaty z rysunku, byłem organizacyjną trąbą powietrzną, prowadziłem sesje psychoterapeutyczne, układałem LARPy i chrzty, biegałem nocami po lasach i, o bogowie, prowadziłem regularny tryb życia.

Chrzest obozowy.

Wracając do tych warsztatów z rysunku...

Dawałem kilka różnych tematów, które możecie zapożyczyć, jeśli kiedykolwiek znajdziecie się w sytuacji, gdy jesteście otoczeni przez hordę wściekłych dzieci, a jedyną broń, jaką macie pod ręką, to pudełko kredek.

1. Dopasowywanie przedmiotów do liter swojego imienia. Nazwy przedmiotów powinny zaczynać się na daną literę oraz kojarzyć się z Twoją osobą. Dobre jako pierwsze zadanie - wymagające pomyślunku i kreatywności, a także integrujące dzieciaki. W moim wypadku to były: H jak herbata, A jak artysta, R jak ryby (mój znak zodiaku), kolejne R jak RPG i Y jak...eee...yeah!

2. Rysujesz na środku kartki trójkąt i każesz im zaadaptować go do rysunku. Może to być dach domu, kapelusz krasnoludka, znak drogowy, góra - stawiasz na kreatywność dzieci. To zadanie dobre do wyławiania tych co bardziej utalentowanych rysowników, którym powinno się poświęcać nieco więcej czasu, niż reszcie.
Koło i kwadrat są zbyt oczywiste, trójkąt za to jest idealny i można z niego wyczarować naprawdę wszystko. Koloniści nieraz mnie zaskakiwali.

3. Robisz listę 20 zwierząt i 20 profesji, następnie każdy po kolei rzuca kością 20sto ścienną i rysuje to, co mu wypadło. To zadanie było hitem i wciąż do niego wracaliśmy. Listy można modyfikować i zmieniać, np. zrobiłem trzecią listę subkultur, którą mogli starsi wybrać opcjonalnie w miejsce profesji. Jeśli nie masz kości 20sto ściennej, wymyśl inny system losowania. To zadanie, choć cała kreatywność tak naprawdę zostaje wykonana przez kość i sprytnie napisaną liste, daje naprawdę, naprawdę dużo frajdy.

4. Trzykadrowy pasek komiksowy. To zadanie raczej dla starszych. Nadaje się w sam raz do wyławiania młodych talentów, żeby potem codziennie dźgać je palcem i katować psychicznie, żeby rysowały więcej komiksów (cześć Bakłażan!).
Z mniejszymi bywa różnie, czasami się zapalają, czasami nie, jak to dzieci. Na początku można im pozwolić na nieograniczoną liczbę kadrów, bo trzykadrówka wymaga dyscypliny i znajomości medium.

5. Reszta to standardowo - narysuj autoportret, narysuj swoje ulubione miejsce, narysuj swoich rodziców, narysuj karykatury kadry et cetera. To raczej zapychacze czasu i kartek (chociaż z karykatur kadry zawsze jest dużo frajdy).

Wykwalifikowana i doświadczona kadra.

LARP w pirackich klimatach. Yarrr!

Kanibalki na LARPie.

Miałem fazę na rysowanie insektów jako różne klasy postaci.
Poniżej brzdąkająca Oluta.

Z imprez zewnętrznych, odwiedzili nas m. in. Krzyżacy
i pokaz egzotycznych zwierząt.

Także warsztaty bębniarskie.

Na papierze...

...i w rzeczywistości.

Mieliśmy zamiar kadrowo grać w Wampira: Maskaradę. Niestety wyszło, jak wyszło, ale portret swojego Nosferatu naskrobałem. Tak mi się spodobało, że zacząłem rysować ich więcej.

Czaszeczki i Kwiateczki na Olucie

Gdańsk vs Warszawa!

2011-07-03T06:24:00.000-07:00

Gdy dwa miasta organizują przyjaźń tego samego weekendu...

Gdy dawni przyjaciele stają wobec wyboru, który na zawsze odmieni ich życie...

Gdy tusz i krew zbrukają ziemię...

TEGO LATA!

GDAŃSK VS WARSZAWA!

A po której stronie TY się opowiesz?

EDIT:
Pomorska Liga Sprawiedliwości by Fatman!

EDIT EDIT:
Więcej dobroci od Fatmana!

ASP, NADCHODZĘ!

2011-07-02T10:02:00.000-07:00

Dziś wszystko skończyłem

2011-06-10T03:18:00.000-07:00

To koniec Terapii. Wracam do rysowania Tramwaju.

Możliwe, że narysuję jeszcze parę odcinków epilogu w nieokreślonej przyszłości, ale to już nie do końca zależy ode mnie.

W każdym razie, dziękuję bardzo za czytanie i komentowanie!

Dziś oglądałem się za ładnymi dziewczynami

2011-06-08T21:30:00.000-07:00

Dziś trochę się zdenerwowałem.

2011-06-07T18:49:00.000-07:00

Z pozdrowieniami dla wszystkich piszących mi w komentarzach, żebym się ogarnął.

Dziś byłem na kursie wychowawców kolonijnych

2011-06-06T09:17:00.000-07:00

Powyższy dowcip jest tym zabawniejszy, jeśli kiedykolwiek opiekowaliście się grupą dzieci.

Wczoraj skończyłem wspomniany powyżej kurs. Prowadzący go to ludzie o olbrzymim doświadczeniu, mający gadane i potrafiący podtrzymać uwagę słuchacza mówiąc nawet przez 10 godzin (bo tyle średnio trwały zajęcia w sobotę i niedzielę).
Jeśli powyższy kurs mnie czegoś nauczył, to zdecydowanie tego, że dobry wychowawca powinien wiedzieć dwie, bardzo ważne rzeczy - kiedy bierze odpowiedzialność za dziecko a kiedy nie i jak ją zrzucić na kogoś innego (żonglerka odpowiedzialnością), oraz kiedy poruszać się na marginesie prawa, a kiedy je po prostu olać.

Np. ja, jako wychowawca kolonijny, nie mam prawa wydać dzieciom piłki. Albo przeprowadzić im porannej rozgrzewki. Czemu? Bo nie mam uprawnień instruktora sportowego. Nie mogę nawet zagrać z dziećmi w szachy, bo szachy są oficjalnie uznane za sport. Ergo, nie mam kwalifikacji. Zaczęliśmy się zastanawiać, czy niedługo nie zakażą nam prowadzenia zajęć plastycznych bez wcześniejszego ukończenia ASP.
Co robi wychowawca? Oczywiście, wydaje piłkę. A jeśli dziecko złamie sobie kopiąc ją nogę, nikt nie będzie miał do niego pretensji (chyba, że zdarzy się to przez jawne zaniedbanie wychowawcy). Wypadki się zdarzają. Prawo to zostało dostosowane do norm Unijnych. Kraje zachodnie mogą sobie pozwolić na zatrudnienie kiści instruktorów od różnych dziedzin sportowych, Polskie kolonie nie, a jeśli nawet, to po co? Tyle lat się bez nich obchodziły.

Nie mamy prawa chodzić po autokarze. Ale i tak po nim chodzimy, bo te co bardziej rozentuzjazmowane jednostki trzeba przychamować, a do tych cierpiących na chorobę lokomocyjną trzeba biec z siatką.

Widzimy, że dziecko się natarczywie drapie po głowie. Zakładamy najgorsze - wszy. Ale nie mamy prawa sprawdzić mu głowy. Co robimy? Prowadzimy dzieci do lasu. Po wyjściu z lasu mamy prawo sprawdzić, czy nie mają kleszczy. Przy okazji sprawdzamy głowę. Problem rozwiązany.

Inne ciekawostki - nikt nigdy nie sprawdza, czy wychowawca nie ma przeszłości kryminalnej. Bo nie ma takich wymagań. Zdażyło się, że kurs zrobił pedofil, który już raz został skazany. Pojechał na kolonie i robił to, co pedofile lubią robić najbardziej. Tym razem zamknęli go na dobre, ale co sobie podotykal, to jego.
Kurs na wychowawcę kolonijnego nigdy nie ulega też przedawnieniu. Zwyczajnie nie istnieją procedury cofające to uprawnienie. Możesz wyjść z więzienia po 5 latach za napad z bronią i wciąż jesteś wychowawcą.

Co się nasłuchałem o wypadkach i martwych dzieciach, to moje. Zgarnąłem resztkę entuzjazmu i optymizmu szufelką i włożyłem do słoika. Co będzie, to będzie. To ciężka i odpowiedzialna robota, 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu, za psie pieniądze. Ale uwielbiam to i w tym roku także się wybieram na obóz, tym razem jako pełnoprawny wychowawca, a nie praktykant. Karmią cię, masz gdzie spać, las obok, non stop na świeżym powietrzu, rysujesz i grasz z dziećmi w RPGi i jeszcze Ci za to płacą. Żyć, nie umierać. Serce rośnie, jak myślę, że wychowuję kolejne pokolenie nerdlingów i patrzę, jak rosną.

Dziś nadchodzi zima

2011-06-05T11:29:00.000-07:00

Nadchodzi zima!

Saga "Pieśni Lodu i Ognia" Georga R. R. Martina, jedna z moich zdecydowanie najulubieńszych serii książek. Political fiction (uwielbiam), seks i przemoc, zwyrodnialcy, knucie, krętactwo, okrucieństwo, zdrada, okaleczenia, rodowe waśnie, zabijanie bohaterów na prawo i lewo, realistycznie przedstawiony i tętniący życiem świat, brak czarno-białych postaci, każda ma swoje motywacje i cele, każda jest zrobiona z ewidentnym na nią pomysłem. Zdecydowanie polecam najpierw przeczytać książki (jeśli macie akurat czas przebić się przez idącą w tysiące ilość stron, ale gwarantuję, to książki-narkotyk), a dopiero potem serial. Na odwrót to byłoby jak zacząć przygodę z Harrym Potterem od obejrzenia filmów.
W Stanach wyszedł już 5ty tom. Dzięki rosnącej z dnia na dzień popularności serialu telewizyjnego, liczę na szybkie i sprawne pojawienie się go na polskich półkach sklepowych. Oby.

I jeszcze wrzucę dwa nagłówki, które swego czasu zrobiłem, a chyba ich tu jeszcze nie wrzucałem. Jeden dla revampu strony Dolnej Półki, a drugi dla powstałego z popiołów blogu Luny.

Dziś było niesamowicie gorąco

2011-06-03T21:42:00.001-07:00

Dostaję paranoi depresyjnej na samą myśl o wakacyjnych upałach.

Terapia zostaje na Kreskotoku. Dziękuję za uwagi.

Dziś przerzucałem się komentarzami z Imaną

2011-06-02T15:42:00.000-07:00

Pozdrowienia od Puszkina dla Cookie. I dla Imany, oczywiście.

Hm. To już 15sta Terapia. Zastanawiałem się, czy przy dobiciu do 20stu nie założyć temu mojemu małemu, depresyjnemu projekcikowi własnego kącika w sieci. Miałoby to swoje zalety - przypadkowy czytelnik, zainteresowany tylko komiksem, nie musiałby się przebijać przez moje inne posty i miałby ułatwioną nawigację. Z drugiej strony podoba mi się, że Kreskotok jest takim moim centrem dowodzenia skupiającym obecnie wszystko co robię. Gdyby Terapia się z niego wyprowadziła, znowu byłoby na nim w głównej mierze cicho i bym się rozmienił na drobne.
A co wy o tym myślicie? Pomóżcie mi podjąć decyzję, bo mam trochę zagwozdkę.

Dziś kroiłem cebulę

2011-06-01T15:46:00.000-07:00

Dziś przypomniałem sobie...

2011-05-31T08:31:00.001-07:00

Dziś mija rocznica naszego rozstania

2011-05-29T10:07:00.000-07:00

Dziś mojej przyjaciółce też było smutno + tor przeszkód dla parkulture

2011-05-28T12:57:00.000-07:00

Kilka osób było zaciekawione moim zleceniem, o którym im opowiadałem, więc wrzucę tu kilka szkiców koncepcyjnych.
Grupa parkourowa Parkulture, dla której projektuję plakaty, tym razem zleciła mi zaprojektowanie toru przeszkód na ich międzynarodowy turniej swobodnego biegania, by mogli je dołączyć do pokazu dla potencjalnych sponsorów. Miałem z toru przeszkód zrobić miasto. Dorzuciłem kilka swoich własnych pomysłów i wyszło, co wyszło.
Niestety, lasery, bujające się ostrza, przepaście z naostrzonymi bambusami, baseny wypełnione piraniami i płonące obręcze nie przeszły. Ale pomysł płonącego budynku jako punktu wyjściowego tak.

Dziś rozmawiałem z tatą

2011-05-27T06:43:00.000-07:00

To chyba pierwszy komiks, po którego narysowaniu miałem naprawdę, naprawdę tęgą rozkminę, czy go w ogóle wrzucić do sieci. Jest bardzo osobisty i dotyka pewnych tematów, o których zwykle nie mówi się głośno.

Na Terapię już od jakiegoś czasu przestałem patrzeć przez własną perspektywę, a zacząłem widzieć ją oczami ogółu. Dlatego nie traktuję jej już tak bardzo osobiście. Co druga nowopoznana przeze mnie osoba pochodzi z rozbitej rodziny. Mośko z Damianem rozkminili kiedyś nawet, że słownikowe znaczenie "patologii" oznacza "odstępujący od normy". Dlatego, w naszych czasach, rodziny szczęśliwe i kochające się to właśnie rodziny patologiczne. Kiedy wszyscy na świecie oszaleli, a ty jesteś ostatnim przy zdrowych zmysłach człowiekiem na Ziemi, to ty jesteś nienormalny.

Dlatego też zdecydowałem się wrzucić powyższy pasek, ponieważ wiem, że wielu ludzi będzie się w stanie utożsamić z powyższą sytuacją.

Mojemu tacie zawdzięczam naprawdę wiele. To kawał fascynującego człowieka. To on wkręcił mnie w rysowanie komiksów, ergo nadał cel mojemu życiu. Jest on moim autorytetem w wielu dziedzinach. Ale akurat nie w tej. Brońcie bogowie, nie oceniam go. Każdy podejmuje własne decyzje, które na danym etapie swojego życia uważa za najsłuszniejsze. Jest, jak jest.
Zresztą, planuję kiedyś narysować pełnometrażowy album komiksowy o tym. Kompleksy na tle ojcowskim (Freud miałby ucztę), występowanie w teatrze ulicznym z rodzeństwem w wieku dwóch lat. Dzieci gubiące się na festiwalu, bo jakaś starsza pani chciała mieć własne dziecko, więc przygarnęła małego clowna. Żonglowanie synem na dwumetrowych szczudłach. I wiele innych przygód. Wtedy, to już wogóle nie będę patrzył na to, co osobiste, a co nie, będę rysował wszystko jak leci. Dlatego powyższy pasek uważam za taki pierwszy krok.

Dziś wyżalałem się przyjacielowi

2011-05-26T10:31:00.000-07:00

Dziś poszedłem na pocztę

2011-05-25T08:20:00.000-07:00

Dziś kurier przyniósł mi paczkę

2011-05-24T18:51:00.000-07:00

Mój szary promarker zmarł. Uczcijmy poczciwca trzema linijkami ciszy.

...

...

...

Dobra.

Zamiast niego nałożyłem więc po prostu photoshopowe szarości. Tak jest nawet chyba lepiej.

Paczkę otworzyłem po jakichś trzech dniach w końcu. Patrzyłem na nią codziennie i miałem zupełnie wyjebane.

A teraz apel do ludzi, którzy próbują mnie pocieszyć. Nie próbujcie mnie pocieszyć. Bo poodgryzam głowy. Sami pewnie kiedyś straciliście kogoś bliskiego i wiecie, że to wcale nie pomaga, a tylko wkurwia.
Albo to ja tak tylko mam.
Tak czy tak, nie mam depresji, nie oglądam całymi dniami dna butelki, nie ćpam et cetera (chociaż opycham się słodyczami, ale to standard akurat). Mam się całkiem dobrze, ot, trochę cześciej zdarza mi się przystać i zamyśleć, zapatrzeć w dal. "Terapię" faszeruję swoimi przemyśleniami i poddaję je pewnemu wyolbrzymieniu. Nie bierzcie jej aż tak dosłownie, bo to tak, jakbyście wyrzucili całego arbuza przez to, że ma w środku garść pestek. To tylko mały wycinek mojego życia. Akurat tak się składa, że ten smutniejszy. Takie było zamierzenie.

Więc tak.

Nie pocieszajcie mnie. Bo komuś odgryzę głowę.

Dziś ściąłem dredy

2011-05-23T09:40:00.000-07:00

Dziś spotkałem wyjątkową dziewczynę

2011-05-22T15:54:00.000-07:00

Dostałem od Teenna i Kumiko cycki na pocieszenie. Jestem nimi autentycznie przerażony. Ale przerażenie odbiega od smutku, więc jest to zdecydowanie forma pocieszenia.
Dziękuję ślicznie!

Dziś życie toczyło się dalej

2011-05-21T10:48:00.001-07:00

P.S. - Obiecany link do Facebooka zespołu, któremu robiłem plakat. Nic tam chwilowo nie ma, ale w przyszłości pewnikiem będzie można znaleźć namiary na ich koncerty.

Dziś udawałem, że wszystko jest w porządku

2011-05-20T04:59:00.000-07:00

Dziś zerwałem z dziewczyną + Dziś kupiłem swoją pierwszą paczkę

2011-05-19T13:37:00.000-07:00

Zerwałem z kobietą mojego życia.

Chyba każdy kiedyś przez to przechodził. Wałęsanie się w kółko, bez celu, z martwym spojrzeniem utkwionym w rojące się w głowie myśli. Nieudolne próby uporania się z codziennością, bo świat idzie do przodu, choćbyś udawał, że wcale nie. Festiwale ciężkiego wzdychania i koncerty smutnej ciszy.
W ramach terapii zacząłem przelewać natarczywe myśli na papier, bo nie mogłem już znieść gapienia się w monitor. Teraz całymi dniami rysuję smutne komiksiki, w ciągu jednego wieczoru jestem w stanie naprodukować takich nawet pięć. Powinienem częściej zrywać z najważniejszymi dla mnie osobami na świecie!
Hahaha hahaha ha ha!
Tak.

No więc chyba każdy z nas przez to przechodził, pomyślałem więc, że może poniższe komiksy przyniosą otuchę jakimś zbłąkanym duszyczkom i pomogą im, tak jak mi, naprostować się i odzyskać swoje zmysly.

Zapraszam zatem na codzienną dawkę słodko-gorzkiej depresji. Ja stawiam! Dzisiaj dwa paski, codziennie będę wrzucał nowy, aż do wyczerpania się zapasów. Czyli prawdopodobnie aż do zakończenia kuracji.

A w bonusie jeszcze plakat zaprzyjaźnionego zespołu - The Long Road and the Orchestra of Strangers, który grywa na Gdańskiej ulicy Długiej. Bardzo prawdopodobnie, że będziecie mogli je zobaczyć porozwieszane po Gdańsku.
Z tego co wiem, najcześciej można ich posłuchać w Krugerze, który mieści się tuż przy tej zacnej ulicy. Jak tylko założą sobie Facebooka, to ich podlinkuję.

Jestem przerażony, bo rysowanie tych kamieniczek jest potwornie czasochłonne, a ostatnich kilkadziesiąt stron "Tramwaju" będzie toczyć się właśnie pośród nich. Ahoj harówo!

Tyle.

Relacja z Komiksowej Warszawy 2011

2011-05-18T10:10:00.000-07:00

Chmielny doping przed meczem koszykówki wydawcy vs reszta świata.

Im lepiej człowiek się bawi, tym szybciej mija czas i tym bardziej by chciał do niego powrócić. Na tegorocznej Komiksowej Warszawie bawiłem się wyśmienicie, ale głównie ze względu na jak zwykle doborowe towarzystwo i z dawna niewidziane, wyszczerzone mordy, niż festiwalową atmosferę.
W tym roku w czasie FKW, pomimo pojawienia się piątku trzynastego podczas trwania festiwalu, nie wydarzyła się żadna znacząca tragedia, poza odbyciem się afterparty nie w tym miejscu, w którym pierwotnie planowano, przez co Bitwy Komiksowe organizowane były w malutkiej i dusznej sali, gdzie nie było nawet jak zatańczyć. Ale nie chowam urazy do organizatorów, bo wiem, że to nie z ich winy.

Dumna autorka i jej pierwsze współdzieło w druku.

Nie wiem, jak to wyglądało z perspektywy organizatorów, ale z mojego punktu widzenia, zwykłego festiwalowicza, fuzja z wielkimi Targami Książek przyniosła więcej złego, niż dobrego. Owszem, Pałac Kultury był wyśmienitą lokalizacją, ale w jego trzewiach stoiska z komiksami ginęły na tle korytarzy i korytarzy i pięter i korytarzy książko wystawodawców. Co miało swoje znaczne plusy, bo z dziewczynami przekopywaliśmy się przez całe regały skandalicznie tanich książek (Roland Topor!).
By dotrzeć do sali, gdzie odbywały się prelekcje, trzeba było pokonać kilka klatek schodowych, co samo w sobie mi nie przeszkadzało, ale zaowocowało znikomą liczbą ludzi je odwiedzających. I byli to w dużej mierze znajomi ludzi siedzących po drugiej stronie projektora. A nie tak miało być, bo celem fuzji było właśnie spędzenie ludzi na codzień nie związanych z komiksem. Może na innych panelach było więcej ludzi, nie wiem. Mówię tylko o tych, na których sam byłem, a byłem na nie wielu, bo łacniej nam było wyruszyć z piwem w plener, by chwycić piękną pogodę za gardło i spijając powoli chmielowe trunki pod mostem Śląsko-Dąbrowskim kosztować życia meneli i obserwować spokojnie pływające po Wiśle w te i we wte patrolówki policyjne.

Pod mostem Śląsko-Dąbrowskim. Tylny rząd od lewej: Siloth zwany kuzynem Szymonem, Arkani, Oluta i Luna, przedni rząd: Ret, Mośko i Kikas.

20zł za całofestiwalowy bilet też nie pomagał. Gdyby festiwal przykuł moją uwagę czymś konkretnym, przymknąłbym na tę cenę oko, ale trudno mi ją przeboleć w chwili, gdy w Pałacu Kultury i Gniewu spędziłem ledwie kilka chwil. Z uśmiechem wspominam ubiegłoroczne KW, gdzie na miejscu festiwalu można było zakupić piwo i usiąść sobie w pustym basenie, jednym uchem słuchając znajomych, a drugim toczących się na scenie prelekcji, dzięki czemu byłem praktycznie na wszystkich prelekcjach i będę mógł opowiadać wnukom o "Bitwie o Komiks Kobiecy".

Podsumowując, jak na każdym zjeździe Komiksowa, bawiłem się wybornie, ale tym razem nie czułem tego zapachu festiwalu unoszącego się w powietrzu, czego mi trochę brakowało. Jestem ciekaw, jakie wnioski Polskie Stowarzyszenie Komiksu wyciągnie z tegorocznego FKW i co nam zaoferuje za rok.

TUTAJ znajdziecie wszystkie zdjęcia z festiwalu z perspektywy mojego aparatu.

A TUTAJ znajdziecie videorelację z Bitew Komiksowych na afterparty. Widać nawet, jak przegrywam z Łukaszem Okólskim.

Poniżej trzy komiksy, które narysowaliśmy w drodze do stolicy.

Proszę zwrócić uwagę na to, że na każdym kadrze chrabąszcz wyglada inaczej. Magia!

Jak zwykle, gdy zjedzie się większa grupa znajomych, ukuło się kilka hermetycznych memów. Jednym z nich było hasło "brokat", które zastąpiło słowo "suchar", z tego powodu, że doszliśmy do wniosku (nie ważne jak), iż brokat produkowany jest z czerstwych dowcipów Kikasa. To tak tytułem wstępu do poniższego dzieła.

No. To do zobaczenia na Gdańskim BFK, mam nadzieję.

P.S. - Nie krojcie szynki za cieńko.

Tramwaj sneak peek 3 + Dalia i Vincent

2011-05-09T11:56:00.000-07:00

Na początek - kolejny, mały sneak peek "Tramwaju". Dwa szkice koncepcyjne kanarów i jeden, wytuszowany już, kadr.
Kadry, które wam dotąd pokazywałem, mogą wydawać się nieciekawe. Stojący tramwaj, jadący tramwaj, ludzie stojący w stojącym tramwaju, ludzie stojący w jadącym tramwaju. Zwyczajnie nie chcę odkrywać wam za dużego rąbka tajemnicy i pokazuję, co mogę.

Ostatnio, oglądając Chowdera, zacząłem sobie trochę szkicować. 10 punktów dla domu każdego, kto odgadnie, jakie dwa odcinki oglądałem w czasie rysowania (losowa kobieta jest nieistotna).

Ach, Chowder. Jak ja go uwielbiam.
Po chwili w głowie zaroił mi się pomysł, który musiałem przelać na papier. Nakreśliłem dwie postacie z uniwersum Chowdera, które występowałyby w jego off-spinie.
Oto Dalia, ekstrawagancka i do cna pojebana arcyartystka i alkoholiczka eksperymentująca z narkotykami, pod których wpływem napieprza farbę szpachlą, rzeźbi młotem pneumatycznym w betonie, wypala tatuaże krowom i rysuje kredkami po ścianie w kuchni. Gdyby miała penisa, malowałaby nimi obrazy.
Terminuje u niej Vincent, który uciekł z cyrku, gdzie szkolił się na clowna. Teraz, pod pilnym (oraz spitym i śćpanym) okiem Dalii, uczy się rysunku i malarstwa. Jest rozchisteryzowanym, paranoidalnym kłębkiem nerwów na skraju załamania nerwowego, cierpiącym na depresję maniakalną. Unika ludzi i boi się krytyki. Kiedy coś nie idzie po jego myśli, zamyka się w pokoju i kiwając się nad kartką papieru, rysuje uśmiechnięte patyczaki i wesołe słoneczka.

Tego...wszystkie podobieństwa do realnych osób fizycznych są całkowicie przypadkowe. Kto wie, może kiedyś zrobię coś z tym pomysłem, bo część dnia powszechnego podświadomie trawię na wymyślaniu kolejnych odcinków serialu animowanego.

Na koniec jeszcze dwa urodzinowe prezenty, kolejna strona ze szkicownika i fan art animowanego serialu claymotion "Moral Orel". Jeszcze przy żadnym serialu szczęka tak często mi nie opadała i nie wybałuszałem tak oczu. Pierwszy sezon jest świetny, drugi jest jeszcze lepszy, a o poziomie scenariusza trzeciego krążą po internecie legendy. Całkowicie polecam, najlepsza rzecz, jaką w tym roku widziałem.

Trzy kobiety w ciąży na Komiksowej Warszawie

2011-05-07T11:55:00.000-07:00

Widziałem wczoraj trzy kobiety w ciąży. Ale po kolei.

Komiksowa Warszawa! Która w tym roku przeszła fuzję z Targami Książki, dzięki czemu cały festiwal odbywać się ma w Pałacu Kultury i Nauki. 12-15 maj.
Jak zwykle w stolicy pojawi się silna reprezentacja Gdańska, w tym roku liczniejsza, niż kiedykolwiek. Będziemy tam od piątku do niedzieli. Ja też będę. I to w kilku formatach!

W formacie materialnym! (instrukcja obsługi na zalączonym zdjęciu)

W formacie "Jazdy!", komiksowej antologii w pełnym kolorze, do której wraz z Olutą dorzucilismy swoje dwa grosze, i która będzie rozdawana za darmo na festiwalu (nie Oluta, a antologia). Komiksy w kolorze i za darmo? Dożyliśmy nowych czasów.

W "Bicepsowym" formacie, w którym znajdziecie drugą część mojego komiksu o detektywach narzekających na egzystencję! Zamiast karnet na siłkę, kupcie stos komiksów. W tym Biceps.

W, tradycyjnym już, "Kolektywowym" formacie, do którego przyczyniłem się całymi piętnastoma stronami! Jestem bardzo zadowolony z tej krótkiej historyjki, która została wcielona do nowego, ósmego już, Kolektywu, więc tym bardziej polecam jego kupno.
Hej, a wiecie, że podali już temat i termin do dziewiątego numeru?

Oraz w Stripfieldowym formacie! Na stoisku Polskiego Stowarzyszenia Komiksowego będziecie mogli zakupić printy Stripfieldowych pasków i moich artów, każdy w cenie 20zł! To taniej, niż przez stronę, dodatkowo odejmujecie koszty przesyłki. WSZYSCY WYGRYWAJĄ!
Jeśli już teraz wiecie, że będziecie na Komiksowej Warszawie i będziecie chętni zakupić coś ode mnie, to piszcie w komentarzach, które stripy chcielibyście zobaczyć na stoisku. Nie wydrukuję wszystkich pasków, ale na pewno będą te najpopularniejsze - 37# "Całus", 40# "A muzyka jego religią", 47# "Polowanie", 49# "Czekolada", 54# "Moje małe dranie", 73# "Film", 76# "Sługa" i kilka innych. Do tego pewnie to i może kilka innych artów. Jeśli chcecie, by pojawiło się coś, czego nie wymieniłem, to piszcie.
Nie przyjmuję zamówień imiennych, ale postaram się nadrukować tyle printów, by dla wszystkich starczyło.
Na samym stoisku nie będę stał, ale jeśli znajdziecie mnie na festiwalu i podsuniecie mi pod nos printa, to bankowo coś wam narysuję na odwrocie.

Kolejna sprawa. Wczoraj odbyło się Piwo Komiksowe. Było bardzo kameralnie, ale jakże radośnie. Nie obyło się też bez dramatów, suspensów i krzyczenia na całe gardło "JEEEENGAAA!". Do radosnego tworzenia niespodziewanie przyłączyło się troje losowych ludzi. Pozdrawiamy.
Spotkaliśmy też przypadkowego fana polskich webkomiksów, który kręcił sie po okolicy w koszulce Dema. Dema też podrawiamy.
Tradycyjnie stworzyliśmy w piwnych oparach komiks (a nawet dwa), które, nie wiem, może to tylko ja, ale wydają się mieć jeszcze mniej sensu, niż zwykle. Enjoy.

Mam dla was jeszcze kupę niedorzecznych rysunków i kolejny sneak peek "Tramwaju", ale nie chciałem robić długaśnego posta o wszystkim i o niczym, zatem zrobię kolejną notkę, powiedzmy, w poniedziałek.

Ahoj przygodo!

P.S. - Jeśli ktoś jeszcze się nie skumał:

STRIPFIELD ODŻYŁ!

I ma się (chwilowo) nieźle.

Niewidoczni Akademicy

2011-04-20T00:08:00.000-07:00

Starałem się, by w poniższym tekście nie było większych spojlerów. Czytając poniższą wypowiedź wyobraźcie sobie mnie głośno krzyczącego i machającego rękami.

Po kilku miesiącach przerwy zmusiłem się do powrotu do lektury "Niewidocznych Akademików" sir Terryego Pratchetta, by wreszcie ją skończyć. Tak naprawdę tylko po to, by móc z czystym sumieniem powiedzieć, że jest okropna.

Historia zatoczyła koło i twórca Świata Dysku znowu uderzył głową w mur. Pratchett lubi tworzyć schematy, na których opiera się w dalszych książkach. Sztandarowym tego egzemplarzem są jego wszystkie książki o bohaterach, którzy nie chcą być bohaterami, by na koniec jednak uratować ten cholerny świat (często wbrew sobie) przed złymi siłami (najczęściej z innego wymiaru). Najlepszym przykładem jest tu Rincewind, który robił to za każdym razem, by w końcu Pratchett dał mu spokój. Od tamtej pory Rincewind występuje w jego książkach tylko jako cameo.
Schemat bohatera, który nie chce być bohaterem osiągnął apogeum w "Wolnych Ciutludziach", którzy byli tak niemiłosiernie kopiuj-wklejką, że nie dało się tego czytać i do dzisiaj zostaje jedyną książką Pratchetta, której nie skończyłem. Przez nią mam wstręt do każdej kolejnej książki z serii o Ciutludziach.

Po drodze Pratchett stworzył wiele innych serii, które lepiej sobie radziły. Straż Nocną Ankh-Morpork, Wiedźmy, Śmierć, kilka prześwietnych jednostrzałówek, których bohaterowie nie pojawili się już w innych książkach. Jednak Pratchett znowu stworzył schemat, który zaczął boleśnie powielać - brał jakąś przestarzałą domenę społeczeństwa i ją uwspółcześniał. Zaczęło się chyba od "Prawdy", gdzie widzimy powstanie gazet w Ankh-Morpork. Świetna książka, rewelacyjnie portretujące psychologię tego medium i portret ludzi, którze je czytają. Potem było "Piekło Pocztowe", gdzie autor wziął na celownik pocztę. Znowu, świetna ksążka (pomimo tego, że główny bohater też jest oparty na zasadzie "nie chcę, ale mnie do tego zmuszają", ale mimo wszystko to tu się sprawdza). Potem "Świat Finansjery", której niestety nie czytałem. I, jak to bywa u Pratchetta, pierwsze kilka książek serii jest świetna, by potem cały schemat zmęczył się i trafił w ślepy zaułek. Tak w końcu doszliśmy do "Niewidocznych Akademików", gdzie sportretowana jest piłka nożna.

Bogowie, gdzie mam zacząć. Żadnej książki nie było mi tak przykro czytać i na którą ochotę miałem wrzeszczeć. Pratchett nie tylko wziął swój schemat "weźmy coś i ulepszmy to", ale dodał do niego także schemat wzięty z filmów sportowych, wyeksploatowany już do bólu. Mamy więc tu wspaniałego trenera, który bierze pod opiekę drużynę fajtłap. Mamy niesamowitego gracza, którego coś hamuje (tutaj jest słaba wymówka, czemu nie gra), ale wystarczy, by zagrzać go do boju, a poprowadzi drużynę do zwycięstwa. Rolę złego charakteru, z braku lepszych kandydatów, przyjmuje osiłek i podwórkowy tyran, który nie ma większej motywacji poza tym, że jest zły i który nie jest dostatecznie dobrze sportretowany (a ma potencjał). A finałem jest decydujący mecz.
Pratchett przedstawia piłkę jako coś wielkiego i bardzo ważnego w Ankh-Morpork, chociaż w żadnej z kilkudziesięciu książek Świata Dysku o niej nie słyszymy. I pewnie już nie usłyszymy. Cała sytuacja wydaje się być zawiązana na siłę (powód, czemu magowie grają w piłkę jest napomykany i jest bardzo słaby). Czytając początek miałem wrażenie, że pisarz miał pomysł na zrobienie książki o piłce nożnej, ale nie bardzo wiedział, jak go wprowadzić w życie, przez co wszystko wydaje się być bardzo sztuczne, a bohaterowie są napędzani przez motywacje wziętą z kapelusza.
Głównym bohaterem jest nadczłowiek. To jest niesamowicie frustrujące śledzić losy kogoś, kto przeczytał wszystkie książki, umie wszystko, na dodatek perfekcyjnie, rozrywa grube łańcuchy bez uronienia kropli potu, jest prawie nieśmiertelny i jest generalnie erudytą-intelektualistą. Autor "zbalansował" tę postać dając mu wydumany i nadmuchany problem egzystencjonalny. Wydawało mi się, jakby tego bohatera napisał nastolatek, a nie doświadczony autor kilkudziesięciu bestsellerowych pozycji.
Niech nie zmyli was okładka, prezentująca zespół magów w piłkarskich strojach. Oni są tylko drugo i trzecioplanowymi postaciami, a wielka szkoda, bo te nieliczne fragmenty z ich udziałem to najzabawniejsze momenty książki. Nawet Rincewind załapał się do drużyny. Wielka, wielka szkoda, bo kupując tę książkę spodziewałem się właśnie tragi-komedii o grubych i specyficznie inteligentnych magach, którzy grają w nogę. Tym bardziej szkoda, bo do grona pedagogicznego wprowadzono nawet nowe i ciekawe charaktery pod postacią doktora Hixa, nekromanty i Bengo Macarony, maga na wymianie z dalekich krajów, a do tego wprowadza niespodziewanego twista w starej gwardii uczelni, co doprowadza do konfliktu charakterów.
Książka się niezwykle dłuży (na dodatek jest sporo grubsza od innych pozycji ze Świata Dysku), ma na siłę zawiązaną akcję, denerwująco perfekcyjnego głównego bohatera, zupełnie niepotrzebny subplot o modzie i rozczarowujący i ciągnący się niemiłosiernie climax, z którego nic nie wynika.

A to mogła być conajmniej dobra książka. Ma zabawne chwile (każda scena z magami) i kilka bardzo trafnych uwag i spostrzeżeń, jak na Pratchetta przystało. W tym wypadku o zachowaniu tłumu i kibiców.
Tym, którzy nie mieli jeszcze okazji zanurzyć się we wspaniałe uniwersum Świata Dysku, niech moje krzyczenie i machanie rękami nie przeszkodzi w sięgnięciu po tę lekturę.(brońcie bogowie przed TĄ akurat książką, mam na myśli całą serię Discworlda). To książki, z którymi się wychowałem i które bardzo sobie cenię, pełne wybornego humoru i bardzo celnych, społecznych spostrzeżeń, z których to cech książki Pratchetta są tak dobrze znane. Dlatego tym bardziej przykro było mi czytać najnowszą jego książkę i boję się o jego następną, której okładkę już zaprezentowano. Tym bardziej, że to znowu kolejna książka o kapitanie Vimesie i nie spodziewam się, by Pratchett wymyślił coś nowego. Na pewno długo się namyślę i poczytam opinie o niej innych, nim po nią sięgnę.

Szkoda. Wielka szkoda, bo seria książkek o Świecie Dysku jest świetna, a mogłaby być rewelacyjna. Ze względu na swoją chorobę sir Terry Pratchett zapowiedział, że wyda już tylko pare tytułów. To, czego ta seria teraz potrzebuje, to kopnięcia w zęby i pierdolnięcia siekierą w ryj. Zabicia kilku bohaterów, których tak bardzo cenimy, zagnania ich w kozi róg, wymuszenia podjęcia ważnych decyzji. Tymczasem koniec każdej kolejnej książki przywraca status quo, zmieniając je w przyjemną lekturę. A mogłyby być czymś znacznie, znacznie lepszym.

Tramwaje sneak peek 2

2011-04-19T07:18:00.001-07:00

Z okazji tego, że doczłapałem się do okrągłych 25 stron w szkicu (właściwie to już 27miu), wrzucam kilka kadrów z komiksu. Tym razem trochę więcej samych bohaterów.

Trochę więcej przystanku Subisława.

Już ubrany.

Mam słabość do rysowania palaczy. To pewnie przez GothADS. Jest coś przyjemnego w rysowaniu dymu nikotynowego.

Moja siostra Kasia stwierdziła, że on z takimi oczami musi być na ostrych dragach.

Ludzie zostają rysownikami tylko po to, by móc rysować ludzi wyrzucanych w faerii odłamków szkła przez okno pędzącego tramwaju.

Najnowsze dwa kadry. Cameo Luny. Wsiada do tramwaju na pętli w Oliwie. Zaraz ją skontrolują. Mam nadzieję, że ma bilet.

Na koniec mały bonus - plakat, którego lineart wrzucałem swego czasu, już w kolorze.

Tramwaje sneak peek

2011-04-08T01:49:00.000-07:00

Tramwaje!

Jak tu ich nie kochać? To ich hipnotyzujące terkotanie w czasie sunięcia po nierównych torach spłodziło z mą głową większość moich pomysłów. Czy to w sardynkowym ścisku, czy w upiornym pustostanie. Dziwnie patrzące się na Ciebie kasowniki. Chamscy kanarzy i jeszcze bardziej chamscy pasażerowie. Pojedynki na spojrzenia. Motorniczy czekający z odjazdem na ostatnią chwilę, by zamknąć drzwi tuż przed nosem dyszącej od biegu kobiecie, okulbaczonej zakupami. Nastolatki wpatrzone w atrakcyjne nastolatki przeciwnej płci i bijące się z myślami. Babcie ścigające się o wolne miejsce. Grzejniki walące po dupie w lato i przewrotnie martwe zimą. Opóźnienia. Kraksy. Wiecznie remontowane trakcje.
I ta aura ciszy. Tak, przede wszystkim to. Kilkudziesięcioro ludzi sunących ze stałą prędkością, wpatrzonych i zwróconych w tę samą stronę. Dzielących kierunek, ale nic poza tym. Trochę jak na pogrzebie dalekiego kuzyna, którego znajomość ogranicza się do zdjęcia.
Chyba nieprzypadkowo te starsze tramwaje mają kształt trumny.
Ale dość pieprzenia.

Wnętrze starszego modelu tramwaju.

Wróciłem do rysowania "Tramwaju" (tytuł roboczy, ciągle nie daje mi spokoju). Obecnie mam 19 stron w ołówku, a ostatecznie ma być 60-80 (tak myślę). Powolutku, powolutku, ale do przodu.
Jest to komiks niemy, którego akcja toczy się w Gdańsku. Opowiadać będzie o wydarzeniach wielu różnych pasażerów tramwajów, których losy splatają i przeplatają się. Nie chcę zdradzać wiele więcej. Dość tylko powiedzieć, że będzie to coś w stylu laurki wystawionej tej szlachetnej gałęzi komunikacji miejskiej - rzeczy, które na codzień widzi każdy zwyczajny pasażer tramwaju, przepuszczonych przez pralkę hiperbolizacji i kiszonych w beczce mojej perspektywy.

Tak jak obiecałem, wrzucam wam tu sneak peek: trochę conceptartów (włącznie z tymi, które już wrzucałem) oraz garść kadrów wraz ze zdjęciami oryginalnych miejsc.

Zdecydowanie moja ulubiona do rysowania postać. Wliczając w to papużkę.

Pani motorniczy

Te kasowniki zawsze przypominały mi niemych bożków, którym składa się ofiary w postaci biletów-dziewic.

Komiks portretujący tramwaje bez moherowej babci? Niemożliwość.

Przystanek Subisława. Fakt: stare tramwaje rysuje się O WIELE przyjemniej od tych nowszych.

Przystanek Kołobrzeska. Jeśli spojrzycie w prawo, zobaczycie Alfę Centrum i Real.

Pętla tramwajowa w Oliwie. Widoczny na zdjęciu Swing został zastąpiony starszym modelem (który i tak dla mnie jest za nowy, najbardziej lubię te stare). Zupełnie nie podobają mi się Swingi, ale prawdopodobnie pojawią się w komiksie.

Pętla w Oliwie. Brzydki Swing został zastąpiony moim ulubionym modelem tramwaju. Jest coś odpychającego w tych krągłościach Swinga. Przypomina mi tłustego, ospałego robala.

P.S. - Wszystkie szerokie kadry z dedykacją dla Mośka (prawie na każdej z 19 stron jest przynajmniej jeden).

Piwo Komiksowe i Gdyński konwent planszówek GRAMY!

2011-03-29T10:16:00.000-07:00

Oluta pojechała, więc mogę spokojnie przysiąść do notki na Kreskotoku.

Sporo rzeczy się wydarzyło w ostatnim tygodniu. W skrócie: spłodziliśmy kilka stron komiksu na Piwie Komiksowym i młóciliśmy przez cały weekend w gry planszowe.

Autorzy - Kikas, Luna, Mośko, Iquorek, Oluta oraz ja.

W dniach 26-27 marca odbył się Gdyński konwent gier planszowych GRAMY. Ponad 400 różnych gier do wypożyczenia, kilka sal zawalonych stołami uginającymi się od kolorowych żetonów, pięknych figurek i ogromnych planszy (wystarczyło, żebym przeszedł się wzdłuż rzędu stołów, by zaświeciły mi się oczy). Do tego trochę turniejów i loteria z nagrodami. Ahoj przygodo!
Zabraliśmy się tam całą ekipą i bawiliśmy się wyśmienicie, czy to oszukując przy Munchkinie, czy podbijając Japonię za pomocą żetonów, czy to krzycząc na całą salę "JENGA!" (chociaż nie graliśmy w Jengę). Relacji robić nie będę, ale dla amatorów planszówek chciałbym polecić kilka pozycji, na które się natknąłem w czasie konwentu, a które przybadły mi do gustu.

Samurai

Gra logiczna Reinera Knizi. Celnie komentują Ci, którzy porównują Samuraja do szachów. Od 2 do 4 graczy podbija podzieloną na heksy Japonię za pomocą dwudziestu heksagonalnych żetonów o różnej sile i sposobie działania.
Celem gry jest otaczanie żetonami miast i wiosek, zamieszkanych przez figurki przedstawiające trzy klasy społeczne: hełmy (hatifnaty, jak je nazywaliśmy), pola ryżowe (ciasta) i buddy (buddy). Gdy miasto lub wioska zostaną całkowicie otoczone od strony lądu, pionki są zabierane przez tego z graczy, którego żetony przylegające do danej miejscowości najwyżej się sumują.
Zasady są bardzo proste, ale oferują emocjonującą rozgrywkę, bogatą w planowanie i analizę ruchów przeciwników. Każdy gracz ma identyczną armię, co na wyższym poziomie rozgrywki umożliwia przewidywanie ruchów przeciwnika po tym, jakie jednostki postawił na planszy, a jakie mu zostały do dyspozycji.
Jedyne, co mogę zarzucić tej grze, to cena. Za 120-130 zł spodziewałbym się o wiele lepszego wydania. Figurki są ładne, ale sama plansza i żetony mogłyby być lepiej ujęte graficznie. Są czytelne i nie przeszkadzają w rozgrywce, tylko tyle dobrego mogę o nich powiedzieć. Rozumiem, że autorzy celowali w styl graficzny epoki i nawet im się to udało, ale zbyt biednie to wygląda jak za taką cenę.
Gdyby nie wysoki stosunek ceny do jakości, to kupiłbym Samuraja w ciemno. A póki co jeszcze się wacham, choć stoi on w moim top 3 "planszówek do kupienia".

Modern Art

Ten sam autor, zupełnie inny model rozgrywki. Czysta licytacja. Znowu - proste zasady dające duże pole do manewru. Każdy z graczy (od 3 do 5) prowadzi galerię sztuki, która skupuje obrazy, a na koniec każdej rundy sprzedaje je z zyskiem (lub nie) do banku. Gracze w rundzie kolejno wystawiają na licytacji karty obrazów pięciu różnych malarzy ze swojej ręki. Trybów licytacji jest sporo i każdy jest inny. Im więcej obrazów danego malarza pójdzie w rundzie pod młotek, tym za drożej sprzedadzą się na koniec rundy. Rozgrywka trwa 4 rundy, po czym wygrywa gracz, który będzie mógł wypełnić mamoną najwięcej basenów i histerycznie śmiać się z przegranych.
"Modern art" dostarcza sporo emocji, jest bardzo szybka i dynamiczna. Żadnych przestojów, gracze nigdy nie czekają na swoją turę, jak w niektórych grach, tylko aktywnie biorą udział we wszystkich licytacjach, czy to chcąc kupić obraz wystawiony przez siebie, czy innego gracza, czy tylko robiąc sztuczny tłok, chcąc podbić cenę tak, by przeciwnika zabolała kieszeń.
Znowu, cena trochę wysoka jak na to, co znajduje się w pudełku. 100zł za talię kart, 5 zasłonek i garść żetonów monet to sporo, ale w przeciwieństwie do "Samuraja", "Modern Art" jest wydany prześlicznie. Komu na co gazowane napoje, alkohol, słodycze i mięso? Kupcie "Modern Art" i nie będziecie żałować. Nawet, jeśli przez dwa tygodnie będziecie żyli o chlebie i wodzie. Inwestycja z pewnością się zwróci.

Poza powyższymi dwoma graliśmy jeszcze w "Munchkina", "7 Cudów Świata", "Dobble" i kilka innych. Wszystkie sprawiły mi sporo emocji i czystej, skondensowanej radochy (zwłaszcza Munchkin i Dobble), ale raczej bym ich sam nie kupił.

A 2 kwietnia, w Warszawskiej kawiarni Tel-Aviv, premiera nowego "Kolektywu", "Scientii Occulty" i "Cafe Budapeszt". Wszystkie komiksy, z tego, co mi wiadomo, da się zakupić po niższych cenach. Do tego, jak piszą sami organizatorzy, "lasery, bajery, morska piana i koszerne zapiekanki!". Mnie samego tam nie będzie (chociaż będzie mnie reprezentować Oluta :0), ale sporo komiksiarzy zapowiedziało swoją obecność.

Na koniec jeszcze pocztówka, którą wysłałem Olucie (a która dotarła po tym, jak Oluta wróciła z Gdańska do Warszawy, bądź przeklęta, poczto Polska) i obrazek, który jej dałem. Porzygać się można ze szczęścia.

P.S. - Obiecane szkice koncepcyjne i przykładowe kadry z "Tramwaju" będą. Cierpliwości.

Parkour hero

2011-03-16T14:11:00.000-07:00

Co robiłem przez ostatnie pare tygodni? Dobre pytanie.

Dobre pytanie.

Nie pamiętam.

Poza tym dostałem zlecenie na zaprojektowanie trójki superbohaterów i przerobienie ich na serię plakatów dla grupy Parkourowej.

Poniżej kilka pierwszych conceptartów. Siłowałem się z pomysłem i przelewałem na papier co mi ślina przyniosła do głowy. Na tym etapie zastanawiałem się; co jest ważniejsze przy projektowaniu superbohatera? Styl, czy wiarygodność? Peleryna Batmana jest jego symbolem i wygląda zajebiście powiewając na wietrze. Ale jest niedorzeczna, jeśli wziąć pod uwagę bieganie po dachach i walkę wręcz. Dać bohaterowi obcisły, lateksowy strój? Niby jest funkcjonalny, ale skąd na bogów normalny człowiek wziąłby coś takiego (chyba, że ma magiczny pierścień, który tworzy mu strój, albo babcię biegłą w sztuce igły)?
Na tym etapie tworzenia postaci trzeba się zastanowić, co jest dla Ciebie ważniejsze - styl, czy wiarygodność. Ogólnie uważa się, że "style over substance" nie jest najlepszym kierunkiem, (vide projekty postaci Liefielda, ahihihi) ale nie chcemy też wyłącznie suchej i nudnej treści. Nie powinno się więc przesadzać i pójść tylko w jedną stronę. Długie szaliki świetnie się rysuje i wyglądają "cool", ale zupełnie się nie nadają do sztuki swobodnego biegu, z drugiej strony nie chcemy, by nasi bohaterowie biegali w szarych dresach, koniec końców to postać fikcyjna, masz ołówek i kartkę. Baw się! TY tu jesteś bogiem.

Po zrobieniu kilku wstępnych szkiców doszedłem do wniosku, że nie chcę tworzyć superbohaterów. Chcę zwykłych ludzi, zmęczonych niesprawiedliwością, którzy doszli do wniosku, że włożenie maski i obicie paru gangsterkish mord poprawi im dzień. Chciałem stworzyć im kostiumy, które każdy dałby radę zrobić na własną rękę. To nadałoby im jednocześnie realności i pewnego odrealnienia. Jak małe dzieci ubrane w pocięty karton, które bawią się w roboty. Żadnego lateksu i żadnych peleryn.

Zrobiłem więc trochę bardziej konkretne szkice koncepcyjne.

Pierwszy przypadł mi do gustu i wiedziałem, że uderzyłem we właściwe nuty. Za to kolejne dwa były jak mleko, które leży zbyt długo w lodówce. Pachnie i smakuje w porządku...ale 'coś' jest z nim nie tak.

Oprócz trzeciego szkicu. Trzeci był po prostu kartonem skwaśniałego mleka.

Potrzebowałem zebrać moje myśli, więc odszedłem na chwilę od projektu (czyt. dokończyłem komiks do Kolektywu, a potem pojechałem do Oluty na dwa tygodnie). Po dłuższej przerwie, ze świeżym spojrzeniem i pomysłami wyciakającymi mi przez ucho, zabrałem się do pracy.

Urban (nazwa robocza, myślę nad czymś lepszym) to po prostu ten sam szkic, tylko lepiej wykonany. Pomysł naprawdę mi się podobał i w miarę rysowania jego historia sama rozwijała mi się w głowie. Jest najstarszy z grupy i na codzień pracuje w salonie tatuażu. Jego ojciec był wojskowym weteranem i pijakiem, który wypchał synowi głowę nienawiścią do ludzi i wiedzą o broni i walce. To, w połączeniu z jego problemem opanowywania gniewu, tworzy z niego beczkę prochu, gotową wybuchnąć w każdej chwili. Dlatego skacze po dachach w narciarskich goglach i z naostrzonymi na brzytwy ostrzami od łyżew przyczepionymi do przedramieni - kopanie tyłków koi jego nerwy.

Owl odpowiada za informacje. To afroamerykanin zafascynowany kulturą dalekiego wschodu. Posiada szeroką sieć informatorów w postaci bezdomnych żebraków, żuli i nawet kilku członków różnych gangów, których nazywa "swoimi małymi sówkami". Wymienia z nimi informacje za pomocą szyfrowanych graffitti w ustalonych punktach miasta. Bardzo wprawny w sztuce kendo, przedkłada jednak krycie się w cieniu i obserwacją przeciwnika nad machaniem bambusowym mieczem. Na codzień dostawca pizzy.
Zakryłem każdy cal jego skóry i okryłem twarz maską do fechtunku, by nadać mu tajemniczy, nieprzenikniony wygląd.

Kite, jako córka bogatego przedsiębiorcy, dostarcza grupie pieniądze na sprzęt, opłacanie informatorów i przekupowanie policji, by przymknęła oko na coponiektóre ich wybryki. Zawsze uśmiechnięta i ciekawska, wiecznie pakująca się w kłopoty. Prawdopodobnie najwprawniejsza z trójki w sztuce wolnego biegu, zawsze kręcąca salta w oczekiwaniu na poklask. Jako rozpieszczona jedynaczka często zadziera nosa i zawsze chce postawić na swoim.

Zleceniodawca powiedział, że Kite jest za mało seksowna i wygląda jak dziecko. Dodałem jej więc "nieco" krągłości. Cóż, widzę, że do zawodu superbohaterki dodają figurę klepsydry gratis. I tak, tak, Kite to Oluta (ze szczyptą porad stylistycznych od Cietrzewia). Guilty of charge.

Miałem za zadanie jedynie stworzyć wizerunek trójki bohaterów i umieścić ich na paru plakatach, ale po stworzeniu im historii (które tak naprawdę wychodziły same w miarę rysowania) lepiej rozumiem same postacie, ergo lepiej mi się je rysuje.

Na koniec zostawię was jeszcze ze wstępnym szkicem pierwszego plakatu.

Ostatnio miałem trochę wolnego czasu i wróciłem do mojego albumu komiksowego o tramwajach. Wpadnijcie na dniach, to może wrzucę kilka szkiców bohaterów, może kilka przykładowych kadrów. Kto wie.

P.S. - W najnowszym, marcowym numerze Wrocławskiej "Gazety Młodych" jest jeden z moich Stripfieldowych pasków. TU macie spis miejsc, gdzie możecie znaleść ją w wersji papierowej (za darmo, to pismo niekomercyjne), za to TU możecie obejrzeć całość w wersji online.

Postświętnie

2011-03-11T13:18:00.000-08:00

Garść prezentów gwiazdkowych, które swojego czasu w Grudniu rysowałem + portrecik na końcu.

Przyjaźń Marzec 2011

2011-03-07T06:37:00.000-08:00

Zorganizowałem międzymiastowe Piwo Komiksowe. Miał przyjechać Teenn z Kumiko, ale się rozchorował (ma tupet), a Kumiko nie chciała się ruszać bez swojego ochroniarza. Za to przyjechał Serv.

Sto lat Kikas. Jesteś nieodłącznym elementem każdego Piwa Komiksowego. Żyj nam długo i holo...to znaczy ciesz się życiem.

Autorzy: Magda, Monika, Kikas, Luna, Serv, Iquorek, Imana, Mośko, Kanister. I ja.

Kikas, Jeździec Tyranozaurów by Iquorek

Na KW premiera drugiego (zaraz po pierwszym) albumu Dema - "Brak Zrozumienia dla Mangi". Jedna ze stron należy do mnie. Cena ma wynosić 10zł, ale na samym festiwalu chyba da się go dorwać za 8zł (nie jestem pewien). Cóż mam rzec - jeśli lubicie jego poczucie humoru, to jest to więcej Dema. Na papierze. Ja osobiście jestem jego wentylatorem.

I jeszcze zaległy prezent urodzinowy dla Luny.

Mam jeszcze garść różnych artów, których tu nie wrzucałem. Więc wpadnijcie na dniach.

#8 Kolektyw + kilka drobiazgów

2011-03-04T04:08:00.001-08:00

Sporo rzeczy do wrzucenia. Sporo rzeczy. Zacznę więc od tych najnowszych, a na dniach dodam kilka starszych prac. Zresztą, większość możecie już znaleźć na moim deviantArcie.

Dolna Półka podała już spis treści i pokazała przykładowe strony nadchodzącego, ósmego już, Kolektywu. Tematem przewodnim jest, jak widać na załączonej okładce autorstwa nieocenionego Śledzia, "Kontakt". W tym numerze trochę mniej serii, za to cała masa shortów.
Jeśli, tak jak ja, nie możecie się doczekać kolejnego odcinka "Miski Owoców", dotykacie się oglądając kreskę Garstkowiaka i jesteście ciekawi, na ile różnych sposobów scenarzyści i rysownicy podeszli do tematu przewodniego, to powinniście odłożyć już te kilkanaście złotych na premierę, która ma być na festiwalu Komiksowa Warszawa. Cena podana na stronie wynosi 16zł, ale tradycyjnie na samym festiwalu da radę dorwać Kolektyw za kilka złotych mniej.
A poniżej kilka kadrów z mojego komiksu, który znajdziecie w Kontakcie, pt. "Wietnam".

Z okazji Komiksowej Warszawy powstaje także antologia komiksowa skierowana, z tego co wiem, do młodzieży, do której, wraz z Olutą, przyłożyliśmy ręce. Poniżej parę kadrów.

Explosions are funny to draw.

Hipster Mundo! Od dawna chciałem zrobić jakiś fanart League of Legends. Może zrobię więcej, kto wie. Nie ja.
MUNDO GOES WHERE HE PLEASES!

A tu Olutowy prezent urodzinowy. Około 50h roboty. Jedna z najbardziej stresujących rzeczy, nad którymi pracowałem. Tona nerwów i sterta poobgryzanych do krwi paznokci. Pod koniec chciało mi się już tylko wymiotować. Pracowałem nad tym bardzo intensywnie, po 8-10h w ciągu 4-5 dni.
Próba sportretowania tej samej osoby na 36 różnych sposobów (no, 34) to olbrzymia masa zabawy. Większość powyższych jest przerysowana częściowo ze zdjęć, część jest rysowana z głowy. Wiele z nich obrazuje bardzo hermetyczne inside dżołki, więc nie pytajcie mnie, o co chodzi.
Całość chciałem pokolorować i wydrukować, ale po całym dniu siedzenia w photoshopie, czterech różnych podejściach do kolorystki i biciu się w żołądek skoncentrowaną pięścią frustracji, zostawiłem to w oryginalnej wersji czarno-białej. Wynik końcowy to chyba 70x100cm, nie pamiętam dokładnie.

Zdjęcie

2011-03-02T08:28:00.000-08:00

Hej ho! Mało ode mnie słychać w internecie. Ale wierzcie mi, jestem porządnie zapracowany. Za kilka dnia wrzucę tu kilka rzeczy, nad którymi teraz siedzę.

A tymczasem, coś, co dawno temu obiecałem - komiks, który zrobiliśmy razem z koko do Kolektywu #6. Pomimo tego, że się nie dostał, ciągle uważam, że wyszedł nieźle. Tak, ma swoje problemy - historia jest mocno zamotana i powinna być rozpisana na kilka stron więcej, bo ledwo się zmieściła w tych kilku. Ale w sumie taka miała być. Pisząc ją celowałem w Lynchowskie klimaty.
Koko odwalił porządną robotę przy rysunku, ale mam wrażenie, że komiks nie jest w jego stylu. Znamy go z lekkich historii, które kładą nacisk na rozrywkę i humor, i w takich historiach najlepiej się sprawdza koko (ale założę się, że dobrze się bawił przy scenie erotycznej, ahihihi).
Huh, zachowałem się więc trochę egoistycznie. Następnym razem wezmę pod uwagę preferencje rysownika, pisząc scenariusz (o ile kiedyś znowu będę z kimś współpracować, bo naprawdę za tym nie przepadam).

Dzień Babci i Dziadka

2011-01-23T00:33:00.002-08:00

W składzie Luna, Mośko, Imana, Iquorek, Magda, Monika, Luiza, Kwachu, Keik, Riddle i ja (Spell).

Dużo zleceń. Dużo zleceń.

2011-01-21T05:24:00.000-08:00

I will draw 4 food

2010-12-08T09:50:00.000-08:00

Nadchodzą święta. Zbliża się sylwester.

Nie masz pomysłu na prezent dla bliskich? Ja nie mam pieniędzy. Możemy się zgrać!

ARTWORKI A4

- Biało-czarny - 60zł
- Kolor - 100zł
+ koszt przesyłki (kilka złotych).
W wypadku biało-czarnych artów przesyłam oryginał. W wypadku full coloru, wysyłam wysokiej jakości wydruk na papierze fotograficznym.

STRIPFIELDOWE PRINTY

O rany! Świąteczna promocja! Ho-ho-HO!
W jednym zamówieniu
- Jeden strip: 25zł
- Każdy kolejny: 20zł
+ koszt przesyłki (kilka złotych)

Uwaga: Nie wszystkie paski mieszczą się na jednej stronie A4.

Przesyłam printy pasków wydrukowane na papierze fotograficznym. Z małym rysunkiem i dedykacją na odwrocie (jeśli chcecie).

PORTRETY

Okazja! Tylko w grudniu macie możliwość zamówić u mnie portrecik-avatar. Za lichą cenę 15zł! Bogowie, moje cieńkopisy więcej kosztują!

Zamówienia ślijcie na adres mailowy:

I napiszcie:
1. Zamówienie
- artwork - b&w/kolor, temat
- print - numer i tytuł paska + jaki rysunek/dedykację chcecie z tyłu
2. Jeśli zamawiacie portrecik, podeślijcie kilka zdjęć (najlepiej przynajmniej 3) i pokrótce opiszcie mi co lubicie i czym się zajmujecie (to ułatwi mi tchnięcie w avatar cech szczególnych), albo po prostu jakbyście chcieli, bym was zaprezentował.
3. W wypadku zamówienia arta albo printa, podajcie swoje dane osobowe niezbędne dla przesyłki pocztowej, czyli: imię i nazwisko, adres, oraz kod pocztowy (mieszkańcy Trójmiasta i okolic mają możliwość własnoręcznego odebrania przesyłki).

Polecam się.

Somnia

2010-11-26T20:30:00.000-08:00

W przypływie impulsu założyłem nowy, biograficzny webcomic pt. "Somnia". Więcej o nim...na nim.

Czasami do głowy przychodzą mi różne, dziwaczne projekty ubrań. Niedawno przelałem część z nich na papier. Idę o zakład, że niektóre zostały już zrealizowane (po prostu ich nigdzie nie widziałem), ale co tam.

Tyle.

Nieśmiertelny Październik + Szplokfield

2010-11-22T11:46:00.000-08:00

Dwie sprawy. Po kolei.

"Nieśmiertelny Październik", tomik wierszy Krzysztofa Depczyka, podpisującego się literą K, do którego to miałem przyjemność robić ilustracje, niedawno opuścił drukarnię i, jeszcze świerzy i pachnący, został rzucony na wirtualne półki.
To jedno z najlepszych, jeśli nie najlepsze, zleceń jakie dostałem. K przesłał mi masę wierszy i dał całkowicie wolną rękę. Wyobraźcie sobie dziecko, którego mama zaprowadza do cukierni, dając mu do łapki dwudziestozłotowy banknot, i prostym gestem ogarniając całe wnętrze, zachęcająco potakując głową. Tak się czułem.
Dałem upust mojej wyobraźni. Czasami reinterpretowałem wiersz. Czasami pokazywałem, co działo się po jego zakończeniu, dopowiadając sytuację liryczną. Czasami po prostu wybierałem jeden/dwa wersy i zwyczajnie je ilustrowałem. W sumie do "Października" wykonałem 10 pełnych ilustracji, 10 małych ilustracji + przednią i tylną okładkę + parę grafik na stronę internetową. I co to była za zabawa.

Miałem przyjemność poznać autora, z którym zresztą się zaprzyjaźniłem. To młody i ambitny człowiek, może trochę zagubiony. Zmylił mnie, bo nie wygląda na człowieka, który pisze wiersze. Spodziewałem się chyba stereotypowego poety z rozwianymi włosami i w szaliku.
Posiada cechę, której mu zazdroszczę - wymyślił sobie, że wyda swoje wiersze i tak zrobił, wszelkimi dostępnym sposobami. I wciąż niezmordowanie kombinuje w sprawie promocji książki i ewentualnego ukazania się jej na wystawach księgarń. Kto wie. Trzymam kciuki.

Zatem gorąco namawiam was do zakupienia "Nieśmiertelnego Października". Nie tylko dlatego, że robiłem do niego ilustracje. Bo to po prostu dobre wiersze są. Kilka wyjątkowo trafiło w mój gust.
Zwłaszcza, że książeczka kosztuje tylko 21 zł.

Więcej o "Nieśmiertelnym Październiku"

Kup "Nieśmiertelny Październik" na Allegro

Kup "Nieśmiertelny Październik" na ebay'u

Druga sprawa.

Jakiś czas temu Sekcja Filmowa Szplok podjęła się sfilmowania serii Stripfieldowych pasków. Dopiero co wypuścili pierwszy z nich - "Przystanek". Zapowiedzieli, że następne będą "Okruszki" i jestem naprawdę ciekaw, jak je zaprezentują.

Oglądajcie, czytajcie, komentujcie. Ajcie, ujcie.

Yjcie.

*wzrusza ramionami*

Długi weekend w Warszawie

2010-11-15T13:22:00.000-08:00

Byłem w Warszawie. Dużo się całowałem, trochę rysowałem. Byliśmy z Olutą na Piwie Komiksowym, na które spóźniliśmy się 2 godziny (jakiś rekord). Ale to nie nasza wina, że oblegała nas armia Meksykańska. Ostrzeliwaliśmy się dobrą godzinę, zanim znaleźliśmy słownik Hiszpańsko-Polski i wydukaliśmy, że pomylili granicę Polską z Amerykańską. Na szczęście byli wyrozumiali i nawet nas podwieźli na Piwo.
Hola!
Autorzy: Myszoskoczka, Dem, Canty, Janek Mazur, Kater, Arsen, Ytron, Cietrzew, Brzozo, Oloss, Paloma oraz ja i Oluta. Nie zapomniałem nikogo?

Los sprowadził nas do pubu pełnego kibiców Legii, zgrzytających zębami na sromotnie przegrywających milusińskich swoich. Wymknęliśmy się cichaczem przed końcem meczu.

Bas i Jeżu, współlokatorzy Oluty.

Będąc miesiąc temu u Oluty, przywiozłem jej powyższy art, ale na życie zapomniałem go przed podróżą zeskanować. Teraz zrobiłem mu zdjęcie moim gównianym HaPekiem, który przekłamał śliczną zieleń na zgniłą żółć. Trudno.

Idąc na pociąg powrotny spotkaliśmy całkowicie przypadkowo Cietrzewia i Brzoza w Złotych Tarasach, dzięki czemu miałem przyjemność wracać z nim pociągiem do Gdańska. Piękną, męską przygodę, jaką jest wspólna podróż pociągiem, przyprawiliśmy rysowaniem komiksów.

A na deser, specjalnie dla Kreskotoku, teaser drugiej części Brzozowego Barbarzyńskiego Gentlemana! Harvey w czasach licealnych:

Na dniach wrzucę notkę z kilkoma zleceniami i wytłuszczającą sprawę "Nieśmiertelnego Października", tomiku poezji, który ilustrowałem. Nie chcę mieszać za dużo różnych rzeczy w jednej aktualizji, zatem zajrzyjcie tu za parę dni.

Dobranoc.

Różności z Elbląga

2010-11-04T12:06:00.000-07:00

Elbląg. Elbląg to dobra nazwa. Gdybym był właścicielem koncernu tytoniowego, nazwałbym moją linię papierosów "Elbląg".

- Poproszę Elblągi Mocne. - Mówisz, nachylając się do kioskowego okienka. Pieniądze przechodzą z rąk do rąk. Zdzierasz folię z nowiutkiej paczki i wyciągasz papierosa. Podpalasz. Zaciągasz się ciężkim dymem.
- Jakie palisz?
- Elblągi Mocne.

Jakiś czas temu zrobiłem gościnny pasek dla K.O.P.S.a o originie Spoiler-Mana. Sprawdźcie ten całkiem niezły webkomiks o polskich superbohaterach i dajcie Katerowi i Arsenowi trochę miłości w komentarzach.

Projekt do szkoły - piktogramy przedstawiające 12 emocji.

Kilka szkiców ze szkoły. Co ciekawe, obie narysowane tutaj koleżanki, Paulina i Gosia, niedawno ścięły włosy. Czyżby mój szkicownik był przeklęty? Czy jeśli narysuję w nim kogoś i podpiszę imieniem, zetnie on włosy? Muszę to zbadać dogłębniej.

Zdążyłem już narysować drugi odcinek "Wydziału Matematycznej Preinterwencji", serii komiksowej, którą rysuję dla "Bicepsa", ktrórego to drugi numer ukaże się na Komiksowej Warszawie.
Tworzenie W.M.P. daje mi naprawdę sporo frajdy. I to wcale nie dlatego, że to jedyny komiks, w którym dotychczas pozwoliłem sobie na soczyste przekleństwa. Hmm. A może dlatego. Mam już pomysły na kilka następnych odcinków i w mojej głowie powoli dojrzewa całkiem fajne uniwersum alternatywnej Polski, w której już dawno odkryto w pełni działanie i możliwości ludzkiego mózgu, spisano wzory chemiczne na każdą ludzką emocję, a geny są dla nas jak puzzle.
No, teraz narysuję jeszcze tylko shorta do nadchodzącego, ósmego już, Kolektywu i będę mógł skupić się wyłącznie na moim albumie. A skoro o nim mowa...

Poniżej możecie obaczyć pierwsze szkice koncepcyjne do albumu komiksowego, który na czas obecny nosi roboczy tytuł "Tramwaj", co samo w sobie dobrze oddaje, o czym będzie...ale nie do końca mi się podoba. Na pewno go zmienię, jeszcze nie wiem tylko na co.

Doszły mnie słuchy, że tomik pozeji, do którego robiłem ilustracje, opuścił już drukarnię i kilka autorskich tomów na ten czas zmierza do mnie. Na dniach ma stanąć strona internetowa, na której będziecie mogli dowiedzieć się więcej o samej książce, jak i ją zakupić. Będę informował was na bieżąco.

Najszczęśliwsze 24h

2010-10-24T14:55:00.000-07:00

9 października w Gdańskiej Pracowni Komiksowej odbył się kolejny, 3ci już (jeśli liczyć edycje Polskie) Projekt 24h - czyli rysowanie komiksów przez 24 godziny. Tym razem temat prosty i elementarny- "zwierzęta". Dało się go ugryźć z naprawdę wielu stron. Nie to co tematy zeszłoroczne - kolejno "Demokracja" (ugh), czy "Związek damkso-męski" (już mniej ugh).
Projekt to naprawdę ciężka harówa. Co innego, jeśli po prostu rysujesz przez 24h, a co innego, kiedy przez ten czas masz wyprodukować 24 strony komiksu. To zmusza Cię do narzucenia sobie naprawdę konkretnego tempa pracy od samego początku, do końca i utrzymywania 100% normy. Chociaż większość uczestników przez długi czas myśli nad scenariuszem, a potem wyrabia 200% normy, żeby pod koniec dojść do 300-400%. Ja osobiście, choć pomysł na historię wpadł mi bardzo szybko do głowy i szybko zabrałem się do roboty, pod koniec robiłem jedną plansze w 20 minut. Imponująca prędkość. Na rzecz jakości. Niestety.
Pomimo wyśmienitego towarzystwa i możliwości wyprodukowania niewielkich rozmiarów albumiku w ciagu doby, cieszę się, że projekt odbywa się tylko raz do roku. Boli.

Każdy, kto wywiązał się i stworzył 24 strony w 24h, zostanie wydrukowany i wydany w formie małego albumiku. Nie pamiętam dokładnej liczby, ale takich osób finalnie było około 10, chyba ponad.

Z okaji tegorocznej edycji Projektu 24h, postuję komiks, który wyprodukowałem na zeszłorocznej edycji. Enjoy.

P.S. - Wrzucam okładkę komiksu z tego roku jako teaser.

Opowieści ze szkicownika

2010-10-12T11:35:00.000-07:00

Obiecany sketch dump!

Portret surfującej po sieci Oluty i jej postać, Foch. Też rysuje komiksy. Tyle, że do szuflady.

Koleżanki z klasy na zajęciach z rysunku.

Losowi wojownicy. Dorysowywałem kolejnego i kolejnego w ramach wszelakiego znudzenia.

Romans z rozwodnionym tuszem. W centrum Damien, główny bohater "W.M.P.", mojej nowo powstałej serii rysowanej dla Bicepsu.

Strona powstała na festiwalu "Młodzi i Film" w Koszalinie. Losowe piktogramy, kilka postaci z filmów (Zaranek z "Linczu" i gajowy z "Erratum"), Oluta cytująca "Snatch'a" i Foch narysowanego przez nią.

Zebra, Fatman i jakieś losowe układanki z papieru, które zawieruszyły się z podstaw projektowania 3D. Fatman przypomina mi tu mocarnie Spike'a z "Cowboy Bebop".

Narysowane dla Oluty, kiedy jechałem do niej przy okazji wyjazdu na MFK. Do arta dołączona była tablica "UWAGA ROBOTY ZIEMNE", podjudzona z mojego osiedla. Niestety, zapomniałem zrobić zdjęcie.

Portret mojego dziadka Wieśka wykonany na zlecenie taty. Jest chief engineerem na statku "Chopin", jeśli mnie pamięć nie myli.

Fanart dla Brzoza za kawał dobrego, choć krótkiego komiksu, jakim jest "Och. Przygody Gentlemańskiego Barbarzyńcy". Rzeźnia nigdy nie wyklucza herbatki o 5tej.

A na deser portrecik Palomy wykonany na Warszawskim Piwie Komiksowym.

Znany już jest temat do kolejnego Kolektywu - "Kontakt". Termin do 15 lutego. Ołówki w dłoń!

Dobranoc.

MFKiG 2010

2010-10-08T08:59:00.001-07:00

Najlepsze chwile mają to do siebie, że każą na siebie długo czekać, a mijają prędko.

Zatem Międzynarodowy Festiwal Komiksu i Gier przyszedł i poszedł. Miałem narysować jakiś komiks podsumowujący cały festiwal, ale mam pilniejsze rzeczy wymagające mojej atencji. Dlatego tylko streszczę wam całą imprezę z mojej perspektywy pokrótce, w punktach, podpunktach i podpodpunktach. Bogowie, jak ja lubię pisać w punktach.

Zombie...otaczają mnie zombie...

1. Spóźnione przybycie Spella i Oluty na festiwal
- Wyprzedali wszystkie Kolektywy przed naszym przybyciem. Źle. Miałem zamówione do kupienia 12 sztuk dla Trójmieszczan. Bardzo źle.
- Dem wyprzedał 150 swoich albumów w ciągu 3 godzin. Nie starczyło dla mnie. Ugh!
- Zakupy:
~"5 to liczba doskonała" z kartonu za pół ceny na stoisku Kultury Gniewu (moje ulubione miejsce do wędkowania na całej giełdzie). Jeszcze nie przeczytałem.
~ "Latarnia". Miła lektura, świetna kreska. Polecam.
~ "B.B.P.O. Dusza Wenecji i inne opowieści", czyli uzupełnienie mojej Hellboyowej kolekcji. Sama "Dusza Wenecji" daje radę i nic więcej, "Bębny Umarłych", do których, wg. creditsów, Mignola nie przyłożył nawet palca (WHAT?!), to miałka porażka. Za to reszta to solidne historie z uniwersum Hellboya. Jeśli macie na półkach już wszystkie tomy Czerwonego, to polecam uzupełnić swoją kolekcję również o ten. Jeśli nie...darujcie sobie i kupcie Hellboya.

~ "OCH Przygody Gentlemańskiego Barbarzyńcy" - CZAS NAPIERDALANIA! Komiks niepozbawiony wad (mało teł, szczątkowa fabuła, krótko), ale o wiele lepszy, niż się spodziewałem. Totalnie godny polecenia. Brzoziu, czekam na więcej. WRACAJ TY SZMATO!
~ 6 tom "Fantasy Komiks". Jak zwykle dobre czytadło. Nowa seria "Sloka" jest niezła, zwłaszcza rysunkowo, ale zostawia na oczach cierpki posmak gdzieś-już-to-widziałości. Chcę więcej "Zarazy!".
~ "Karton" 4 i 5. "TWOJE SUTY" tekstem festiwalu, oklaski dla pana magistra Łazowskiego za stworzenie swojego opus magnum. Poza tym niestety, ale żaden komiks nie zapadł mi w pamięć. Poza "Rubino", który jest zwyczajnie przesłaby oraz "Ćmami", które miały lepsze odsłony, ale wciąż są chyba moją ulkubioną serią w Kartonie.
~ "Biceps"! Nowy zin zaliczył efektowne wejście. Dobry wybór komiksów, ciekawe pomysły (krzyżówka i kulinarne przepisy, tak jest!). Prawdopodobnie zostanę tam na stałe jako współautor. Polecam nie tylko dlatego.

Kolejno umrą w samotności Janek, Koko, Oloss i Michał.

~ "Brak zrozumienia dla realizmu" (nabyte później), czyli pierwszy, autorski album Dema. W sumie reprezentuje bardzo różny poziom, od pasków po prostu niezłych, po te godne opowiedzenia Niemcom w czasie II wojny światowej w ramach operacji "zabójczy dowcip". "Klasyka Demlandu" raczej hit&miss, za to nowopowstały dział "Pieski" to czyste złoto. Tylko czemu tak drogo? Ja dostałem za 8zł, więc nie narzekam specjalnie, ale 10zł to trochę wyśrubowana cena. Generalnie polecam. Choćby dla samej sposobności paradowania po mieście z napisem umieszczonym na środkowych stronach.
~ No i oczywiście najnowszy Kolektyw (nabyty później). Trudno mi o nim bezstronnie opowiadać. Musiałbym się zastanowić, czy jest lepszy od numeru 6, ale to wciąż kawał porządnego zinu. Albo już magazynu. Nie wiem, nie znam się. "Miska Owoców", czyli moja ulubiona seria, po nieobecności w 6stce, powróciła i zarządziła. "Kapitan Mineta" to jakaś pomyłka i wciąż się zastanawiam, jak utrzymał się przez tyle Kolektywów. "Całość" chyba najlepszym scenariuszowo shortem. Naprawdę przykuwająca uwagę zapowiedź "Scientii Occulty", pomimo tylko 2 stron. "Jeszcze jeden" Koko faktycznie przefajny. Wstydzę się tego, ale dotykałem się, czytając "7 stóp pod ziemią". Asu swoim "Wehikułem czasu" ślicznie spuentował cały Kolektyw.

Od lewej ja (w pilotce Cietrzew), Skarża (w kapeluszu Panny N) i Brzozo (w czapce Skarży). Zabawne nakrycia głowy!

2. Spell i Oluta na afterparty
- Na imprezę zabrały nas specjalnie podstawione autobusy. Miło.
- Na gali wręczenia nagród najlepiej bawili się beatboxer i Sztybor, który zagrał nam swój najnowszy hit na flutni. "Miłość. Miłość. MFK. Kocham was." Dawno nie byłem na gali, na której nie przysypiałem z nudów. Chwali się.
- KRL w końcu zgarnął "Łaumą" nagrodę za najlepszy komiks roku, czego miał dokonać na poprzednim festiwalu. Gratulacje!
- Zbiorowe rysowanie miss festiwalu. Nie przeszedłem nawet pierwszej tury. Damn. Nie umiem rysować kobiet.
- Podchodzacy do mnie Szymon Holcman, który pytał się, kiedy zrobię własny album. Po tej krótkiej rozmowie musiałem przebrać spodnie i bieliznę.
- Czołg z Koko. Wdrapywanie się na ramiona Koko. Partnerstwa z Olutą. Dancefloor płonął.
- Powrót z Olutą do Domu Kultury na piechotę, bo nie starczyło dla nas miejsca w taksówce. Nikt nam nie dał w zęby. Miło.

Oluta, Koko-Cola i ja

3. Spell, Oluta i dzień drugi
- Pogadanka Gonza z Brzozomirem, Jankiem i Belesławem. Naigrywałem się po cichu z Koko, że jego komiks nie dostał się do 6ego Kolektywu, po czym przypomniałem sobie, że to ja pisałem do niego scenariusz. Hahahaha...haha...ha. Ha.
- Czajenie się z Olutą po korytarzach ŁDKu i ukradkowe przywłaszczenie sobie pary festiwalowych plakatów.
- Ścinający białko z nadmiaru wrażeń pojedynek na symulatorze łódek z Retem, który, daję słowo, ma w sobie krew wikingów. Wygrałem! Ale tylko dlatego, że Ret miał problemy techniczne. Oluta wygrała z Kikasem. Oboje mieli lepszy czas ode mnie. Za rok rewanż.
- Pożegnania, rozstania, płacz i rzucanie się sobie nawzajem w ramiona.

3. Spell i Oluta na Warszawskim Piwie Komiksowym
- Dem przyniósł mi dwa zamówione przeze mnie albumy. Zwycięstwo!
- 6ścio kadrowe komiksy piwne. Totalnie do przeszczepienia na Gdański grunt.
- Obgadywanie przyszłych projektów komiksowych i webkomiksowych z Cantym i Demem przy fajce.

CSI:BK . Od lewej Kikas, Ret i Arkani

4. Spell, Oluta i dzień wyjazdu
- Dostarczenie w ostatniej chwili przez Janka zamówionych przeze mnie Kolektywów na dworcu. Wielkie dzięki!
- Wyjazd. Cóż.

Wszystkie moje zdjęcia z MFK możecie znaleźć tutaj. Część powyższych zdjęć (to te lepsze) zostały wykonane przez niesamowitego Olossa. Ich resztę możecie znaleźć tam.

Kupiłem wszystkie zamówione przez was komiksy (prawie, bo nie mieli już Kolektywu #6). Po wstepnym rekonesansie, kto-kiedy może, niniejszym ustanawiam datę kolejnego Dostarczycielskiego Piwa Komiksowego - czwartek (15 X) o 18.00 pod LOTem w Gdańsku Głównym. Zapraszam wszystkich chętnych, nie tylko tych, którzy mają do odebrania komiksy.

Igor potrafi być naprawdę, naprawdę, NAPRAWDĘ przerażający. Po jego lewej Canty, w tle po prawej Kikas.

Jutro ja, Brzozo i Iquorek po raz kolejny przystępujemy do projektu 24h. Rysowanie komiksów non stop przez 24 godziny, od 12 w sobotę, do 12 w niedzielę. Trzymajcie kciuki.

P.S. - Miałem zrobić sketch dump, ale wyszedł mi dość długi post. Zrobię to na dniach.
P.P.S. - W przyszły weekend znowu jestem w Warszawie. Powtórka Piwa Komiksowego!

Młodzi i Komiks

2010-09-28T05:54:00.000-07:00

W dniach 14-18 września odbył się w Koszalinie 29 festiwal "Młodzi i film", na który miałem olbrzymią radość pojechać. Niestety, jako, że byłem dopiero od czwartku (festiwal zaczął się we wtorek) nie obejrzałem wielu filmów i, z tego co słyszałem, wiele mnie ominęło. Cóż, mówi się trudno.
"Lincz" zdecydowanie zasłużył sobie na nagrodę festiwalu. Śmialiśmy się, że to Hoollywood w polskim wydaniu. Ale to prawda. Wszystko było bardzo swojskie i jednocześnie na swój sposób epickie. Poza tym dawno nie widziałem tak dobrze zarysowanego czernego charakteru, jak Zaranek. Kiedykolwiek pojawił się na ekranie przechodziły mnie dreszcze.
Szkoda, że "Erratum" z rewelacyjnym Tomaszem Kotem dostał tylko nagrodę dziennikarzy. Nie miał jakoś szczególnie błyskotliwego pomysłu, ale za to cechował się rewelacyjną grą aktorską i świetnie napisanym scenariuszem, historią, która umiała jednocześnie poruszać i rozśmieszać, co rzadko widuję. Niestety.
Nagrodę publiczności przewrotnie dostała "Cisza". Trudno nie traktować tego jako żartu publiczności, bo, gdy z ekranu wylewały się wielkie emocje i łzy, musieliśmy wciskać sobie pięści do ust, żeby nie ryknąć na całą salę śmiechem. Choć jak tak nasłuchiwałem, to nikt inny się nie śmiał. Hmm. Może to my jesteśmy tacy nieczuli.
Tak czy tak, festiwal wszystkim polecam. Zdecydowana większość filmów, które widziałem, trzymała naprawdę wysoki poziom. Zwłaszcza długi metraż. Choć nazwanie go "festiwalem debiutów filmowych" jest nieco naciągane, ale mi chodzi tu raczej o dobre kino. Zwłaszcza, że wstęp był wolny. Chleba i filmu!

Od festiwalu do festiwalu. Dotąd utajniony zin-zagadka, który ma mieć swoją premierę na MFKiG, powoli odkrywa wszystkie swoje karty. Jeśli chcecie dowiedzieć się czegoś więcej o "Bicepsie", bo tak nazywać się ma nowe dziecko polskiej, zinowej sceny komiksowej, to oddelegowywuję was na ichnią stronę. Jest już nawet spis treści z przykładowymi planszami.
Poza tym obowiązkowym zakupem (przynajmniej dla mnie) będzie "OCH: Przygody gentlemańskiego barbarzyńcy" Jacka "Brzoza" Kuziemskiego oraz "Brak zrozumienia dla realizmu" Jakuba "Dema" Dębskiego i spółki.
Poza tym totalnie nie orientuję się w MFKowych premierach komiksowych. Nie ważne. Pewnie i tak jak zwykle zostawię większość pieniędzy w kartonie z komiksami za pół ceny na stoisku Kultury Gniewu. Omniomniomniom.

No dobra, nie przedłużając: oto przedfestiwalowy komiks piwny. Nie jeden, a wręcz dwa. Wśród autorów znaleźli się: Luna, Kikas, Brzozo, Kwachu, Keik, Iquorek, Imana, Magda, Riddle (gościnnie, bo miał imprezę obok i czasami do nas przychodził, wyżyć się na kartce) oraz, oczywiście, Teenn i Kumiko, którzy przyjechali specjalnie aż ze Słupska (i okolic). No i ja.

Enjoy.

Tradycyjnie zarysowaliśmy też stos papierów losowymi bazgrołkami, podyktowanymi przez piwo, nastrój i towarzystwo.

A, a! I muszę się wam pochwalić. Ulepiłem w szkole na rzeźbie Jokera. Dostałem za niego szóstkę. Czy jesteście ze mnie dumni?

Do zobaczenia na MFK!

Zamówienia na ziny - MFKiG'10

2010-09-07T14:51:00.000-07:00

Przypomniała mi się anegdotka z Liverpoolu z udziałem mojego taty.

Międzynarodowy Festiwal Komiksu i Gier w Łodzi zbliża się wielkimi krokami, dlatego tradycyjnie ogłaszam, że zbieram zamówienia od chętnych, a na festiwal niejadących, na nowe Kolektywy i Kartony. Szepnę wam słówko także o całkowicie nowym zinie, do którego zresztą narysowałem dwie strony. Jego wydawcy nie chcą jednak jeszcze się w pełni ujawniać, póki co mogę wam tylko powiedzieć, że całość będzie mieć format A5 i kosztować 8zł (prawdopodobnie, na pewno nie więcej niż 10zł).
Karton pewnie będzie kosztować tradycyjne 5zł. Co do Kolektywu nie jestem pewien, nie mam oficjalnych informacji, ale pewnikiem jak zwykle w okolicach 12-13zł. Jak tylko zdobędę info o aktualnej cenie, dam wam cynk.

Co zyskujecie wybierając przesyłki kurierskie wujka Spella?
- Promocyjne, festiwalowe ceny!*
- Brak opłaty za przesyłkę pocztową!**
- Unikalna możliwość napicia się ze mną piwa i narysowania komiksu!***
- Masz szansę wesprzeć polski komiks!****

* Promocja obejmuje wyłącznie Kolektyw
** Chociaż nie obrażę się, jak postawicie mi piwo. Albo czekoladę. Albo mocno przytulicie.
*** Bo jak już się spotkamy, żebym przekazał ziny, to się napijemy. A jak już się napijemy, to porysujemy. That's how I roll.
**** Oraz moje mięśnie, bo będę to dźwigał przez dwa dni.

Zamówienia przesyłajcie na maila ( wieza.eldahasta@gmail.com ). Odbiór przesyłki prawdopodobnie w ciągu tygodnia od zakończenia festiwalu.

Polecam się.

Teatr i Zdarzenia

2010-09-06T13:30:00.000-07:00

W niedzielę byłem z tatą w Tczewie na festiwalu teatralnym "Zdarzenia". Pojechaliśmy na dwa przedstawienia, z czego pierwsze, przygotowane przez bielsko-białych studentów szkoły lalkarsiej było prześliczne, a drugie...cóż. Dość powiedzieć, że ładnie podsumowywało, czemu ludzie nie chadzają do teatru.

Przyznam rację tacie, że studenci teatralnej szkoły klauna Dimitra mieszczącej się we włoskim kantonie Szwajcarii mieli świetne przygotowanie aktorskie i robili sporo rewelacyjnych numerów akrobatycznych. Takiego przygotowania nie daje żadna polska szkoła aktorska, w której tłucze się tylko, z tego co mi wiadomo, sam tekst.
Za to samo przedstawienie było bełkotem. Miałem tu rozpisać szeroką tyradę na temat pisania historii w jakiejkolwiek postaci, czy to teatru, książki, czy komiksu i łamaniu złotej zasady "pokaż, nie mów", ale mam ważniejsze sprawy na głowie niż produkowanie kilkustronicowych esejów. Za to z nudów napstrykałem kilka zdjęć. Enjoy.

Śliczne, śliczne! Błyszczy, błyszczy!

2010-08-23T16:49:00.000-07:00

Co ja mam tu napisać? Opiliśmy odwiedziny Błyska, porysowaliśmy komiksiki i porobiliśmy głupiutkie zdjęcia. Tyle.
Do poniższego komiksiku ręce przyłożyli: Ja, Kasia, Kikas, Luna, Imana, Kanister i, oczywiście, Błysk.

Kilka kluczowych skrótów:
BK - Bitwy Komiksowe,
FBK - Forum Bitew Komiksowych.

Kanister Spóźnienia mówi: Enjoy!

Imana przy pracy.

Bonusowo kartka kolektywnie rysowanych doodli. Takie tam.

Hej, hej, pamiętacie ten projekt tatuażu, który wrzucałem kilka notek temu, ale nie miałem do niego zdjęć? No więc już mam. Rękawek wyszedł cudownie.
Jakiś czas temu dostałem cynk, że w Empiku można znaleźć specjalne markery Faber-Castella do rysowania po skórze. Ponoć trzymają nawet do 60h. Niestety, póki co widziałem tylko brązowe. Ale na pewno kiedyś je przetestuję.

Zdjęcia by Zebra.

Na koniec jeszcze pochwalę się paroma fanartami:

Żyrafa w masce gazowej, ponownie od Dombka.

Mój portercik, ponownie od Jehonana. Okropnie mi się podoba.

Mało słów, trochę więcej obrazów. Na dzisiaj tyle.