Dziś ściąłem dredy

Dziś spotkałem wyjątkową dziewczynę

Dostałem od Teenna i Kumiko cycki na pocieszenie. Jestem nimi autentycznie przerażony. Ale przerażenie odbiega od smutku, więc jest to zdecydowanie forma pocieszenia.
Dziękuję ślicznie!

Dziś życie toczyło się dalej

P.S. - Obiecany link do Facebooka zespołu, któremu robiłem plakat. Nic tam chwilowo nie ma, ale w przyszłości pewnikiem będzie można znaleźć namiary na ich koncerty.

Dziś udawałem, że wszystko jest w porządku

Dziś zerwałem z dziewczyną + Dziś kupiłem swoją pierwszą paczkę

Zerwałem z kobietą mojego życia.

Chyba każdy kiedyś przez to przechodził. Wałęsanie się w kółko, bez celu, z martwym spojrzeniem utkwionym w rojące się w głowie myśli. Nieudolne próby uporania się z codziennością, bo świat idzie do przodu, choćbyś udawał, że wcale nie. Festiwale ciężkiego wzdychania i koncerty smutnej ciszy.
W ramach terapii zacząłem przelewać natarczywe myśli na papier, bo nie mogłem już znieść gapienia się w monitor. Teraz całymi dniami rysuję smutne komiksiki, w ciągu jednego wieczoru jestem w stanie naprodukować takich nawet pięć. Powinienem częściej zrywać z najważniejszymi dla mnie osobami na świecie!
Hahaha hahaha ha ha!
Tak.

No więc chyba każdy z nas przez to przechodził, pomyślałem więc, że może poniższe komiksy przyniosą otuchę jakimś zbłąkanym duszyczkom i pomogą im, tak jak mi, naprostować się i odzyskać swoje zmysly.

Zapraszam zatem na codzienną dawkę słodko-gorzkiej depresji. Ja stawiam! Dzisiaj dwa paski, codziennie będę wrzucał nowy, aż do wyczerpania się zapasów. Czyli prawdopodobnie aż do zakończenia kuracji.

A w bonusie jeszcze plakat zaprzyjaźnionego zespołu - The Long Road and the Orchestra of Strangers, który grywa na Gdańskiej ulicy Długiej. Bardzo prawdopodobnie, że będziecie mogli je zobaczyć porozwieszane po Gdańsku.
Z tego co wiem, najcześciej można ich posłuchać w Krugerze, który mieści się tuż przy tej zacnej ulicy. Jak tylko założą sobie Facebooka, to ich podlinkuję.

Jestem przerażony, bo rysowanie tych kamieniczek jest potwornie czasochłonne, a ostatnich kilkadziesiąt stron "Tramwaju" będzie toczyć się właśnie pośród nich. Ahoj harówo!

Tyle.

Relacja z Komiksowej Warszawy 2011

Chmielny doping przed meczem koszykówki wydawcy vs reszta świata.

Im lepiej człowiek się bawi, tym szybciej mija czas i tym bardziej by chciał do niego powrócić. Na tegorocznej Komiksowej Warszawie bawiłem się wyśmienicie, ale głównie ze względu na jak zwykle doborowe towarzystwo i z dawna niewidziane, wyszczerzone mordy, niż festiwalową atmosferę.
W tym roku w czasie FKW, pomimo pojawienia się piątku trzynastego podczas trwania festiwalu, nie wydarzyła się żadna znacząca tragedia, poza odbyciem się afterparty nie w tym miejscu, w którym pierwotnie planowano, przez co Bitwy Komiksowe organizowane były w malutkiej i dusznej sali, gdzie nie było nawet jak zatańczyć. Ale nie chowam urazy do organizatorów, bo wiem, że to nie z ich winy.

Dumna autorka i jej pierwsze współdzieło w druku.

Nie wiem, jak to wyglądało z perspektywy organizatorów, ale z mojego punktu widzenia, zwykłego festiwalowicza, fuzja z wielkimi Targami Książek przyniosła więcej złego, niż dobrego. Owszem, Pałac Kultury był wyśmienitą lokalizacją, ale w jego trzewiach stoiska z komiksami ginęły na tle korytarzy i korytarzy i pięter i korytarzy książko wystawodawców. Co miało swoje znaczne plusy, bo z dziewczynami przekopywaliśmy się przez całe regały skandalicznie tanich książek (Roland Topor!).
By dotrzeć do sali, gdzie odbywały się prelekcje, trzeba było pokonać kilka klatek schodowych, co samo w sobie mi nie przeszkadzało, ale zaowocowało znikomą liczbą ludzi je odwiedzających. I byli to w dużej mierze znajomi ludzi siedzących po drugiej stronie projektora. A nie tak miało być, bo celem fuzji było właśnie spędzenie ludzi na codzień nie związanych z komiksem. Może na innych panelach było więcej ludzi, nie wiem. Mówię tylko o tych, na których sam byłem, a byłem na nie wielu, bo łacniej nam było wyruszyć z piwem w plener, by chwycić piękną pogodę za gardło i spijając powoli chmielowe trunki pod mostem Śląsko-Dąbrowskim kosztować życia meneli i obserwować spokojnie pływające po Wiśle w te i we wte patrolówki policyjne.

Pod mostem Śląsko-Dąbrowskim. Tylny rząd od lewej: Siloth zwany kuzynem Szymonem, Arkani, Oluta i Luna, przedni rząd: Ret, Mośko i Kikas.

20zł za całofestiwalowy bilet też nie pomagał. Gdyby festiwal przykuł moją uwagę czymś konkretnym, przymknąłbym na tę cenę oko, ale trudno mi ją przeboleć w chwili, gdy w Pałacu Kultury i Gniewu spędziłem ledwie kilka chwil. Z uśmiechem wspominam ubiegłoroczne KW, gdzie na miejscu festiwalu można było zakupić piwo i usiąść sobie w pustym basenie, jednym uchem słuchając znajomych, a drugim toczących się na scenie prelekcji, dzięki czemu byłem praktycznie na wszystkich prelekcjach i będę mógł opowiadać wnukom o "Bitwie o Komiks Kobiecy".

Podsumowując, jak na każdym zjeździe Komiksowa, bawiłem się wybornie, ale tym razem nie czułem tego zapachu festiwalu unoszącego się w powietrzu, czego mi trochę brakowało. Jestem ciekaw, jakie wnioski Polskie Stowarzyszenie Komiksu wyciągnie z tegorocznego FKW i co nam zaoferuje za rok.

TUTAJ znajdziecie wszystkie zdjęcia z festiwalu z perspektywy mojego aparatu.

A TUTAJ znajdziecie videorelację z Bitew Komiksowych na afterparty. Widać nawet, jak przegrywam z Łukaszem Okólskim.

Poniżej trzy komiksy, które narysowaliśmy w drodze do stolicy.

Proszę zwrócić uwagę na to, że na każdym kadrze chrabąszcz wyglada inaczej. Magia!

Jak zwykle, gdy zjedzie się większa grupa znajomych, ukuło się kilka hermetycznych memów. Jednym z nich było hasło "brokat", które zastąpiło słowo "suchar", z tego powodu, że doszliśmy do wniosku (nie ważne jak), iż brokat produkowany jest z czerstwych dowcipów Kikasa. To tak tytułem wstępu do poniższego dzieła.

No. To do zobaczenia na Gdańskim BFK, mam nadzieję.

P.S. - Nie krojcie szynki za cieńko.

Tramwaj sneak peek 3 + Dalia i Vincent

Na początek - kolejny, mały sneak peek "Tramwaju". Dwa szkice koncepcyjne kanarów i jeden, wytuszowany już, kadr.
Kadry, które wam dotąd pokazywałem, mogą wydawać się nieciekawe. Stojący tramwaj, jadący tramwaj, ludzie stojący w stojącym tramwaju, ludzie stojący w jadącym tramwaju. Zwyczajnie nie chcę odkrywać wam za dużego rąbka tajemnicy i pokazuję, co mogę.

Ostatnio, oglądając Chowdera, zacząłem sobie trochę szkicować. 10 punktów dla domu każdego, kto odgadnie, jakie dwa odcinki oglądałem w czasie rysowania (losowa kobieta jest nieistotna).

Ach, Chowder. Jak ja go uwielbiam.
Po chwili w głowie zaroił mi się pomysł, który musiałem przelać na papier. Nakreśliłem dwie postacie z uniwersum Chowdera, które występowałyby w jego off-spinie.
Oto Dalia, ekstrawagancka i do cna pojebana arcyartystka i alkoholiczka eksperymentująca z narkotykami, pod których wpływem napieprza farbę szpachlą, rzeźbi młotem pneumatycznym w betonie, wypala tatuaże krowom i rysuje kredkami po ścianie w kuchni. Gdyby miała penisa, malowałaby nimi obrazy.
Terminuje u niej Vincent, który uciekł z cyrku, gdzie szkolił się na clowna. Teraz, pod pilnym (oraz spitym i śćpanym) okiem Dalii, uczy się rysunku i malarstwa. Jest rozchisteryzowanym, paranoidalnym kłębkiem nerwów na skraju załamania nerwowego, cierpiącym na depresję maniakalną. Unika ludzi i boi się krytyki. Kiedy coś nie idzie po jego myśli, zamyka się w pokoju i kiwając się nad kartką papieru, rysuje uśmiechnięte patyczaki i wesołe słoneczka.

Tego...wszystkie podobieństwa do realnych osób fizycznych są całkowicie przypadkowe. Kto wie, może kiedyś zrobię coś z tym pomysłem, bo część dnia powszechnego podświadomie trawię na wymyślaniu kolejnych odcinków serialu animowanego.

Na koniec jeszcze dwa urodzinowe prezenty, kolejna strona ze szkicownika i fan art animowanego serialu claymotion "Moral Orel". Jeszcze przy żadnym serialu szczęka tak często mi nie opadała i nie wybałuszałem tak oczu. Pierwszy sezon jest świetny, drugi jest jeszcze lepszy, a o poziomie scenariusza trzeciego krążą po internecie legendy. Całkowicie polecam, najlepsza rzecz, jaką w tym roku widziałem.