Posty
To koniec Terapii. Wracam do rysowania Tramwaju.
Możliwe, że narysuję jeszcze parę odcinków epilogu w nieokreślonej przyszłości, ale to już nie do końca zależy ode mnie.
W każdym razie, dziękuję bardzo za czytanie i komentowanie!
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Spellu, za dwa tygodnie powiem Ci co o tym myślę.
OdpowiedzUsuń na zawszePodobało się? Chcecie epilogów? No to zapowiadają się dłuugie i ciężkie nocne wyprawy po "hłüst". ^^
Werter jest łysym niskim staruszkiem?
OdpowiedzUsuń na zawszeTotalnie. Poza tym odstrzelił sobie połowę skalpu, stąd łysina.
OdpowiedzUsuń na zawszebuhuhu, koniec :(
OdpowiedzUsuń na zawszeIdź szukać dziewczyny, która Cię rzuci! Natychmiast!
OdpowiedzUsuń na zawszeno, idź! :P
OdpowiedzUsuń na zawszeale co do Luny, to on sobie w polik nie walnął?
I ty uważasz za utratę szczęścia utratę dziewczyny... To my właśnie straciliśmy terapie...
OdpowiedzUsuń na zawszeTO jest nieszczęście.
Czy ty sobie zdajesz sprawę ile ludzi przez to może wpaść w depresje... Jesteś bez serca.
Werter brzmi jak nazwa cukierków. Takich dobrych. Toffi.
OdpowiedzUsuń na zawszeWerther's Original. Ha! Przez Ciebie już zawsze będą mi się kojarzyć z Werterem.
OdpowiedzUsuń na zawszea weź.
OdpowiedzUsuń na zawszeTeraz dziewczyny zaczną nałogowo rzucać komiksiarzy na całym świecie, ot co. Tylko po to, żeby znalazł się jakiś nieudolny podróbca terapii. Spellu, coś Ty uczynił.
OdpowiedzUsuń na zawszeTo była piękna seria!
OdpowiedzUsuń na zawszePrzypomniała mi stare, dobre czasy.
gdyby Terapia została wydana na papierze, zrobiłabym wszystko, żeby ją zdobyć
OdpowiedzUsuń na zawszeDawno mnie na Twoim blogu nie było i widzę że się sporo zmieniło :c Terapeutyczne paski były hm, ciekawe (ten o ojcu daje do myślenia, no i nie wiedziałam że cyrkowe życie jest takie ciężkie, te występy na ulicy w wieku dwóch lat, a ja zawsze zazdrościłam Ci ojca klowna bo wyobrażałam sobie że to tak super...). U mnie życie "artystyczne" (tzn rysowanie i malowanie) ruszyło pełną parą dokładnie w dniu, kiedy przydarzyła mi się pewna daleka od szczęśliwości przygoda i moje życie zaczęło się sypać. Tak jakoś się dzieje, że nieszczęśliwe wypadki dają najsilniejszego kopa w dupę, są początkiem rozwoju artystycznego, a bez nich stoi się w miejscu. (Choć już czasem wolałoby się stać w miejscu...)
OdpowiedzUsuń na zawszepokaż co potrafisz werterze!
OdpowiedzUsuń na zawsze